Otulona zapachem bzu

Idzie wiosna, wakacje zaplanowane.

2012-02-27T10:49:00.001+01:00

Pięknie jest dzisiaj na dworze. Co prawda chłodno, w porównaniu do ostatnich dni, ale słonecznie, wiosennie. Nawet biedronkę spotkałam przed chwilą:) Takie dni dają nadzieję, że to jeszcze ciut ciut i będzie ciepło, słonecznie, będzie można wychodzić na spacery, na rower, pojechać do lasu.
Zarezerwowaliśmy wakacje!!!!!!!!!! W Chorwacji!!!!!!!!! Ogromnie się cieszę, nie mogę się już wprost doczekać tych widoków, tych kolorów, lazuru nieba, turkusu wody, różu oleandrów... Jedziemy na 12 dni :)) Do Rogoźnicy :)

Tyle niepowiedzianych słów :(

2012-02-27T10:44:00.000+01:00

Dziadku, dużo rozmyślam... Nie ma dnia, żebym Cię nie wspominała... I tak mi smutno, że nie mogę do Ciebie zadzwonić, napisać :((( Tak żałuję, że nie powiedziałam Ci wszystkiego. Po Twoim pierwszym pobycie w szpitalu zawierzyłam Ci, że będziesz żył jeszcze długo, że masz po co żyć... Tego się nigdy nie wie, trzeba mówić sobie wszystko za życia, po później może być za późno i pozostaje żal, że tyle rzeczy można było zrobić, powiedzieć :( Myślałam, że śmierć babci czegoś mnie nauczyła, a tu znowu okazało się, że jest za późno:( Odszedłeś tak niespodziewanie, tak nagle, myślałam po prostu, że mam czas :((
Wiesz co? Jak wspominam moje dzieciństwo, zawsze jesteś obok. Nie mama, nie tato, tylko Ty i babcia. Widzę nas w kamieniołomach w lecie, na wieczornej próbie chóru w Operze, pamiętam jak siedziałam za kulisami oglądając przedstawienia, gdy Ty dyrygowałeś - pękałam z dumy :) Baletu zasmakowałam dzięki Wam, angielskiego uczyłam się dzięki Wam, na wakacje też jeździłam dzięki Wam. Nawet się śmieję, że męża poznałam dzięki Wam, bo przecież to Wy zapłaciliście za moje zimowiska i obozy. Mieszkanie mam dzięki Tobie... Bardzo dużo Tobie zawdzięczam... Wiem, że byłam dla Ciebie najważniejsza - dziękuję Ci za to bardzo. Gdyby nie Ty i babcia, nie miałby mnie kto kochać, wiesz? ;*

ehhh...

2012-02-24T13:44:00.000+01:00

Przeczytałam poniższy post i się popłakałam :(( Ehhh........

Dziadku...

2012-02-17T20:00:00.000+01:00

Mam dzisiaj dzień wspomnień... Analizuję minuta po minucie dzień 17.02 zeszłego roku... Jak pisałeś do mnie na gg, jak wchodziłam do domu z fotelikiem samochodowym, jak Jula powiedziała że nie chce do Ciebie jechać... Jak gnałam do szpitala, żeby zdążyć się z Tobą zobaczyć, żeby Ci powiedzieć że będę na Ciebie czekać... Wraca do mnie ten paraliżujący strach, gdy czekałam pod blokiem operacyjnym... Pożegnanie z Tobą po operacji... Ten sypiący na dworze śnieg i moja podróż na Leszczynową, ze złymi wieściami :((( Nie mogę uwierzyć, że to już minął rok... Minął rok, a ja wciąż tak strasznie za Tobą tęsknię, nic nie jest lepiej, nic nie jest łatwiej... Ciągle się łapię na tym, że chcę Ci coś powiedzieć, poradzić się... I tak często myślę, patrząc na Julię, na jej osiągnięcia, jak byłbyś z niej dumny i ile radości by Ci dawało bycie jej Pradziadkiem... Nauczyłam ją grać "Wlazł kotek na płotek", wiesz? Świetnie jej idzie :)) I ile razy to gra, tyle razy żałuję, że tego nie widzisz :( Patrzę na nią na basenie, jak pływa, i rozmyślam, że tak bym chciała, żebyś mógł ją widzieć:( Za wcześnie Dziadku nas zostawiłeś :( Za wcześnie...
Jula się pochorowała i dwa dni zajmowała się nią ciocia, bo nie miałam z kim jej zostawić. I dzisiaj, gdy po nią jechałam po pracy, przejeżdżałam obok cmentarza... Wyłączyłam nawet radio... Podjechałam pod Wasz dom, zeszłam na dół, do Ciebie. Posiedzieć, podumać, popłakać... Strasznie tam pusto, smutno, tak bardzo tam Ciebie brakuje... Wszystko jest praktycznie tak, jak to zostawiłeś, nawet stoi połowa butelki wody mineralnej, którą napocząłeś... A Ciebie nie ma... Popłakałyśmy z ciocią razem, powspominałyśmy ten straszny dzień sprzed roku, gdy źle się poczułeś... Jak to możliwe, że tak w jednej chwili mogło Cię zabraknąć...
Ostatnio tak rzadko mnie odwiedzasz w nocy... Potem budzę się z taką pustką, takim uczuciem niedosytu, że zbyt krótko, że nie wszystko zdążyłam Ci powiedzieć... Zawsze się bałam myśli, że kiedyś nas zostawisz... Mnie, Julę, ciocię... Że zostaniemy same... I zostałyśmy... Wiedziałam, że nikt nigdy nie kochał i nie będzie nas kochał tak bardzo jak Ty... Dla Ciebie byłyśmy całym światem. Nie było dnia, żebyśmy ze sobą nie rozmawiali, nie pisali na gg, nie wymieniali maili czy smsów... I teraz tylko po Tobie mi zostało... Nadal figurujesz w moich kontaktach na gg, nie wyobrażam sobie, że kiedyś miałoby się to zmienić... Pamiętasz jak dużo zdjęć kiedyś robiłam? Jak lubiłeś je oglądać? Straciłam zapał... Nie mam motywacji... Robiłam te zdjęcia, żebyś potem wieczorem mógł je obejrzeć w internecie i mieć namiastkę tego, co robiliśmy, jak spędzaliśmy czas, gdzie byliśmy... Tak samo było z Julii blogiem. Wiedziałam, że zaglądasz tam bardzo często, żeby poczytać co słychać u Julki, u nas, co się wydarzyło, gdzie byliśmy... Zaniedbałam to teraz... Niby piszę, żeby miała pamiątkę gdy dorośnie, ale to wszystko takie bez ładu i składu...

Siedzę z kieliszkiem martini, włączyłam głośno muzykę, piszę... Miałabym ochotę się upić i wyjść na jakąś imprezę, żeby było głośno, i nie myśleć, nie czuć choć przez chwilę...

Jutro pojadę na cmentarz, zapalę świeczkę, kupię jakieś kwiaty... I nadal będę tęsknić... Kocham Cię...

Dot. gotowania

2012-02-10T09:32:00.000+01:00

Tak na szybko wrzucam, bo kilka przepisów mnie zaciekawiło :) Bardzo lubię coś tam sobie piec, gotować, a potem, w miłym towarzystwie, zjeść :)

http://kotlet.tv/

Wkręciłam się na dobre :)

2012-02-01T12:19:00.000+01:00

Anioły w ostatnich dniach pochłonęły mnie całkowicie :) Zaczęłam od razu z grubej rury :), zakupiłam farby akrylowe, pasty strukturalne, lakier :) Z racji tego, że siostra moja zażyczyła sobie anioła na imieniny, wczoraj z wielką chęcią zagniotłam masę. Powstał więc imieninowy anioł z dzidzią (dla Agaty), anioł ciążowy (następny na pewno będzie ładniejszy:)) i z resztek mały lecący aniołek. Zdjęcia później, póki co anioły dosuszają się na kaloryferze. A ja szpieguję allegro w poszukiwaniu dodatków - kokardek, serduszek, koralików. I tak przeglądając tasiemki, filce, zastanawiam się nad scrapbookingiem... :)) Muszę poszperać, poczytać :)

Piątek zapowiada się ciekawie - Julka jedzie na noc do koleżanki :) Mała rzecz, a cieszy :)

Brrrr, jak zimno.

2012-01-31T09:44:00.002+01:00

Ale zimno, -15 stopni było dzisiaj rano. Wczoraj zresztą podobnie... I na razie tak ma pozostać. Nie powiem, żebym się cieszyła, ale dobrze że chociaż śniegu nie ma.

Zainspirowana blogiem pewnej uzdolnionej młodej dziewczyny znalazłam sobie hobby - figurki z masy solnej :) Przedwczoraj robiłyśmy z Julą aniołki, wczoraj je malowałyśmy. Dzisiaj muszę kupić lakier, żeby je zabezpieczyć przed wilgocią. Jestem pod wrażeniem swoich i Julcinych umiejętności :) Fotki robione wieczorem, więc jakość słaba:
Julkowy Anioł:

Mój Anioł Walentynkowy:

Wyszło słonko, przyszła zima.

2012-01-26T12:11:00.000+01:00

Dzisiaj mroźno, -5 i piękne słońce. Widać zima się jednak zdecydowała. Dobrze, że póki co nie ma śniegu, to przynajmniej rano nie ma zabawy z odśnieżaniem samochodu.
Dzwoniłam wczoraj do dr Saczko. Nie ma już gabinetu na Krynickiej, teraz przyjmuje na ul. Robotniczej, trzy razy w tygodniu. I ma tam usg - całe szczęście, bo myśl o jeżdżeniu do szpitala mnie bardzo zniechęcała. Wizyta 100zł, usg niestety dodatkowo płatne 50zł... Zobaczymy, jutro się zarejestruję.

Przeglądałam oferty wakacyjne w Chorwacji. Jeśli nie będziemy mieli z kim jechać, to dla nas samych jest za drogo :( Za apartament dla dwóch osób trzeba zapłacić średnio ok 60 euro, a ostatnim razem płaciliśmy ok. 70 euro i to na cztery dorosłe osoby + Jula. Także nie wiem gdzie w tym roku będziemy wypoczywać :( Polskie morze skutecznie mnie zniechęciło :(, zbyt duże ryzyko siedzenia w pokoju i liczenia kropel deszczu na szybie...

Kolejny stracony miesiąc.

2012-01-23T13:58:00.000+01:00

Minęły Święta, minął Sylwester, minęły (wczoraj) kolejne, siódme już, urodziny Juleczki... A u nas nadal nic... Jesteśmy myślę coraz bliżej wybrania dla nas nowego domu/mieszkania, oglądamy oferty, oglądamy budowy, jednakże zawsze jest jakieś duże "ale". Albo za małe, albo za duże, źle położone pod względem stron świata, za daleko i tak ciągle. Najlepiej byłoby wybudować samemu, no ale koszty działek to jakiś kosmos. Zresztą ja i tak na dom wolno stojący się nie piszę, sama w nocy bym chyba zwariowała :)
Dzisiaj dostałam @, znowu już po 7 dniach brania luteiny, czyli w 21 dniu cyklu. Mam dość, jestem podłamana. Brak zaangażowania mojego gina mnie doprowadza do szału, dlatego też zdecydowałam, że więcej do niego nie idę. Czuję się olewana, żrę hormony od lipca i nic z tego nie wynika. Przemyślałam to wszystko ostatnio i w pierwszym odruchu zdecydowałam się pójść po pomoc do kliniki leczenia bezpłodności, ale chyba jeszcze z tym poczekam. Podobno są skuteczni, ale z opinii w necie zauważyłam, że stawiają jednak na IUI i invitro. No w sumie tak, taki mają profil działalności, więc to oczywiste, a ja jeszcze popróbuję. Muszę się umówić na przyszły tydzień do Saczko - pomógł mi z Julą, może i teraz pomoże, zobaczymy.
W każdym razie dzisiaj obudziłam się przed 5:00... Śnił mi się Dziadek, odchodził... I już zasnąć nie mogłam i rozmyślałam. Z jednej strony podłamana jestem brakiem ciąży, z drugiej przerażona jak to wszystko ogarniemy... Bo przecież sami jesteśmy, żadnych chętnych rąk do pomocy nie ma i nie będzie... Trzeba będzie wracać do pracy, organizować żłobek... Nie wiem, nie wiem...

Jutro mam ciężki dzień.

2011-11-01T18:32:00.001+01:00

Jutro na 12:30 mam usg... Boję się, co się okaże z tym moim jajnikiem :( A na 16:00 idę do gina z wynikami z usg i z wymazu, i muszę z nim ustalić jak zrobić to badanie na chlamydię. Nie wiem czy on może to zawieźć do labu na Kamieńskiego, czy sama będę musiała sobie znaleźć laboratorium. Tylko że laby pracują najpóźniej do 16:00, więc nie wiem kto mi pobierze próbkę. No zagwostkę mam jak to zgrać. I kolejny miesiąc starań nam odpadnie, bo póki wyników nie będzie to chyba nie możemy się starać. Eh, ciągle pod górkę, czasami mam naprawdę dość.

Dzisiaj fajny dzień mamy, fajny seks nad ranem, G mnie obudził na śniadanie przed 11:00 :) Tak miło, rodzinnie, za oknem piękna pogoda, ciepło... Bardziej wiosennie, niż jesiennie :)

Niekoniecznie dobre wieści.

2011-10-26T19:48:00.000+02:00

Zawiozłam w poniedziałek wymaz do sanepidu, bo upławy wróciły, antybiotyk więc nie był trafiony. I mama dzisiaj zadzwoniła, że babka z laboratorium zadzwoniła nieco zaniepokojona, bo co prawda jakichś złych rzeczy nie ma, ale flora bakteryjna nie jest prawidłowa. Pytała, czy w ciąży nie jestem, bo ponoć gdybym była to by to tłumaczyło te wyniki, ale jeśli nie jestem to zasugerowała zrobienie badań w kierunku chlamydii :((( Także w środę mam usg i po pracy podejdę do lekarza z wynikami z usg i z zapytaniem czy może mi na tą chlamydię posiać. Następny wydatek więc będzie :( i kolejne leczenie :( Szczerze mam już dość :(

W ciąży mam nadzieję, że nie jestem, bo przecież w zeszłym tygodniu brałam fervex i orofar... Ale brałam, bo test był negatywny, więc nie mogę być... Prawda?... Zawsze wszystko się dzieje w złym czasie.

Pierwsze przymrozki.

2011-10-17T10:59:00.000+02:00

Dzisiaj w nocy chyba po raz pierwszy tej jesieni na termometrze pojawiła się ujemna temperatura. Poranek był bardzo rześki, ale dzień, mimo że chłodny, jest piękny. Podobny do wczorajszego - wczoraj byliśmy w parku linowym, ale tylko Jula skorzystała :)

Widziałam się z Dziadkiem...

2011-10-17T10:52:00.000+02:00

Przeżycie było niesamowite. To nie był zwykły sen - czułam przejście w inny wymiar, czułam szorstkość jego szarego swetra, a po przebudzeniu uścisk na mojej ręce, którą trzymał w swojej dłoni. Obudziłam się i spłakałam okropnie, przeżycie było oszałamiające.
Zaczęło się zupełnie normalnie, byłam w naszym starym biurze na ul. Dobrej i zasłaniałam roletę. Nagle zobaczyłam, że ktoś stoi w pokoju i przestraszona puściłam sznurek i roleta z hukiem się zamknęła. Ale zaraz się zorientowałam, że tam stał dziadek... Bałam się, ale powolutku podniosłam roletę... Dookoła było ciemno, czarno i widziałam tylko ogromny portret Dziadka, w wielkiej, złotej ramie... Nagle na oczy Dziadka padło światło, które rzuciło snop w moją stronę, a ja poczułam coś dziwnego, poczułam dookoła siebie jakąś materię... Bardzo chciałam iść do tego światła, ale bałam się, że już stamtąd nie wrócę... I gdy tak się wahałam, obraz zrobił się trójwymiarowy i Dziadek wyciągnął do mnie rękę. Podałam mu swoją i poczułam coś dziwnego, przeszłam do innego świata... Dziadek bardzo mocno mnie przytulił - był w swoim szarym swetrze.Powiedziałam mu z płaczem, że strasznie go kocham i że bardzo tęsknię, że Jula tęskni, ciocia tęskni, że strasznie nam jest bez niego. Popatrzył na mnie, uśmiechnął się ciepło, kiwnął głową i powiedział z zadumą "wiem...". Zapytałam go, czy mu jest tam dobrze, czy nas widzi, powiedział że jest mu bardzo dobrze, widzi wszystko co u nas się dzieje, ale teraz musi już wracać (w cioci snach też zawsze mówi, że musi już wracać)... Zdążyłam go jeszcze poprosić, żeby przyszedł znowu do mnie. I wróciłam, a on wrócił na swoje miejsce w obrazie. I wtedy przypomniałam sobie, że nie spytałam go o koncert i powiedziałam "Dziadku, jeszcze tylko o jedną rzecz muszę Cię spytać", a on wychylił się z tego obrazu, złapał mnie za rękę, a ja zapytałam, czy widział koncert, czy mu się podobał, na co odpowiedział z takim rozmarzonym, zadumanym uśmiechem: "Widziałem, bardzo mi się podobał...".

Chyba nie zapomnę tego do końca życia...

46 Festiwal im. Henryka Wieniawskiego zakończony.

2011-09-29T14:31:00.000+02:00

Dziadku, brakowało tam Ciebie strasznie... Tak smutno było... Bardzo uroczyście i wzniośle, tyle ciepłych słów usłyszałam na Twój temat, oczy miałam przeszklone...Wiesz, że nie mogę słuchać muzyki klasycznej? Od razu mam przed oczami Ciebie, jak nucisz pod nosem, jak dyrygujesz ręką... Jak opowiadasz, co się w tym utworze dzieje. Nie wiem, kiedy pogodzę się z faktem, że Ciebie już nie ma:((
Grzebię dzisiaj w necie, szukając informacji o zakończonym Festiwalu. Twoim Festiwalu, bo on zawsze już będzie Twój:

Info o Festiwalu im. Henryka Wieniawskiego

Kiedy to zleciało...

2011-09-27T11:19:00.004+02:00

Dopiero co pisałam post z wakacji, a to już od tego czasu półtora miesiąca minęło... Wakacje się udały, bardzo, chociaż słońce dłużej mogło nam towarzyszyć... O jeden dzień skróciliśmy pobyt, bo było zimno i lało, więc zdecydowaliśmy się wracać - w końcu jaka to przyjemność z siedzenia w pokoju. Ale ogólnie wszystko na plus. Warunki dobre, jedzenie też, może jedyne co to zbyt mało atrakcji w okolicy.

W pracy dużo zmian - nie przedłużyli umowy z Weroniką, więc po urlopie wpadłam w straszny młyn, z którego nie mogłam się wygrzebać przez ponad dwa tygodnie. Masa kontenerów + zaległe sprawy, reklamacje etc. dały mi się nieźle w kość. Ale dałam radę, jakie miałam wyjście.Teraz już spokój, wyrabiam się na bieżąco, a przez najbliższy tydzień jestem sama, bo szef na urlop pojechał.

W niedzielę były chrzciny Mai - jestem mamą chrzestną, a po południu pojechaliśmy do Szczawna Zdroju na ostatni koncert Festiwalu im. Henryka Wieniawskiego, który był poświęcony pamięci Dziadka Janusza... Było ciężko, płakałam, ale musiałam tam być. To było ważne wydarzenie, ciocia też była... Myślę że ostatkiem sił trzymała formę... Miło, że Dziadka tak dobrze tam wspominają, że darzą go takim szacunkiem...Ma nawet powstać pomnik... Szkoda, że Dziadek tego nie widzi:(

Z naszych starań nadal nici... Chyba powoli tracę wiarę, że się uda, ale zobaczymy...

Wakacji dzień czwarty.

2011-08-04T20:56:00.000+02:00

W poniedziałek po południu zajechaliśmy do Ustki. Pogodę do dzisiaj mamy wymarzoną, każdego dnia leżakujemy na plaży. Od jutra ma się popsuć, więc zobaczymy. Póki co jest fantastycznie. Ośrodek bardzo fajny, Jula cały dzień spędza na dworze, szalejąc na placu zabaw. Pokój mamy na parterze, balkon wychodzi na plac zabaw akurat, więc Julę mamy na oku. A ona sama sobie chodzi, wychodzi, ma towarzystwo. Na plaży jesteśmy blisko rodziny z ośmioletnim Wiktorem, którzy mieszkają w tym samym pensjonacie co my, więc Jula też ma się z kim bawić. Plażujemy, chodzimy na spacery, obiadki, lody. Dzisiaj wracaliśmy z miasta plażą, fantastycznie było. Jest dzisiaj tak upalnie, że aż nie ma czym oddychać - rzadkość to nad naszym morzem:)

Dziś nie jest dzień dla mnie.

2011-07-25T14:53:00.001+02:00

Dzisiejszy dzień nie jest dla mnie, to pewne. Muszę go tylko przetrwać... Koleżanka z pracy powiedziała do mnie rano: "Martuś, a co Ty taka smutna dzisiaj?"... Fakt, jestem smutna...
Julę Grześ zabrał z przedszkola, bo wisi kartka że w piątek zgłoszono zachorowanie na szkarlatynę. Nawet nie chcę ryzykować wakacji ze szkarlatyną (mam nadzieję, że przez piątek i parę godzin dzisiaj nie załapała), więc już jej chyba nie poślę do przedszkola... Nie wiem, trochę będzie u babci, może mój brat ją weźmie... Szkoda, że nie ma dziadka :( Wszystko byłoby prostsze...

Drugi test negatywny:(

2011-07-25T08:37:00.003+02:00

Zrobiłam dzisiaj drugi test... Z myślą, że może pierwszy zrobiłam za wcześnie, że może nie rano, że może test zły... Ale niestety, ten też dał wynik negatywny... Tak bardzo pragnę tej ciąży, że czuję się, jakbym była... Objawy jak przy pierwszej – nie jem, bolą mnie sutki... Wtedy zaszłam na pierwszym cyklu z luteiną, myślałam, że teraz też tak będzie :((

Dlaczego w życiu nie mogą spełniać się wszystkie marzenia? Wiem, byłoby za prosto, ale może po tym wszystkim, co ostatnio nas spotkało, mam prawo liczyć na pozytywne wydarzenia w naszym życiu?... Jestem rozżalona... Chce mi się płakać... Mam ochotę pojechać do domu, położyć się do łóżka i spać. I zapomnieć, że to już mija prawie pół roku... Po wakacjach muszę znowu iść do lekarza, pogadać, jaki ma plan. Być może powinnam wrócić do Szaczki – sama nie wiem. Muszę poczytać w necie, może iść do jeszcze jakiegoś innego lekarza...
Jula strasznie czeka na Dzidziusia... Wczoraj coś tam usłyszała w aptece jak kupowałam test i mówi do mnie: "Co Ty poprosiłaś? O matko, okropnie się stresuję."

W sobotę byłam u Agi w szpitalu. Maja jest śliczna, taka maleńka, delikatna... Też chcę takie Maleństwo... Czekam...

Agata urodziła.

2011-07-22T10:44:00.000+02:00

Maja pojawiła się na świecie chyba po 4:00 nad ranem, bo o tej godzinie dostałam mmsa :) 53cm i 3150g, strasznie podobna do Pawła.

Cieszę się ich szczęściem, cieszę się, że zostałam ciocią, ale jestem też zazdrosna:( Nie miała problemu, żeby zajść, nie miała najmniejszego problemu w czasie ciąży, ani z donoszeniem... Dlaczego ja mam pod górkę?... Tak marzę, tak bardzo nie mogę się doczekać, a tu nic z tego... Jak długo??... I czy w ogóle??...

Pogoda fatalna, wczoraj było 16 stopni i lało od rana, teraz w pracy mam na termometrze 13... A to koniec sierpnia przecież ;/ Boję się, że nad morzem też taką beznadziejną pogodę będziemy mieć... Kąpać się na pewno nie będziemy, bo przecież woda w Bałtyku strasznie zimna jest. Jakieś to lato beznadziejne w tym roku...

G był u lekarza dzisiaj, bo od poniedziałku ma podwyższoną temperaturę. Wczoraj powiedział, że kłuje go w prawym boku, co dało podejrzenie zapalenia woreczka żółciowego. Przepisała mu lekarka antybiotyk na gorączkę (kolejny!!! po ponad miesiącu raptem) i tabletki na ten pęcherzyk. Jak nie przejdzie, to w przyszłym tyg do lekarza i dostanie skierowanie na usg... Fatalny ten rok... Co jeszcze się wydarzy??...

Mango.

2011-07-20T09:24:00.000+02:00

Wyhodowane z pestki, rośnie w zastraszającym tempie. Długo trwało zanim pęd pojawił się na powierzchni ziemi, ale teraz liściom, szczególnie tym nowym, przybywa ok. 1cm dziennie!!!! Uwielbiam patrzeć jak rośnie:)

Lavenda.

2011-07-20T09:22:00.002+02:00

Planowałam jej zakup już od dłuższego czasu i wreszcie mam :) Bratki przekwitły i w ich miejsce pojawiła się ona :) Pięknie pachnie, mam nadzieję, że będzie jej u mnie dobrze.

Pierwsza próba nieudana:(

2011-07-20T09:21:00.001+02:00

W niedzielę zrobiłam test, niestety był negatywny:( Popłakałam się, bo jakoś liczyłam na to, że się uda. Tym bardziej, że dziwnie się czułam... No ale niestety... W naszym związku dzieci nie pojawiają się na zawołanie... Poczekam, pewnie że tak... Ale niecierpliwię się... Jula się niecierpliwi...
Ze zdziwieniem zauważyłam ostatnio, jak G ogląda się za niemowlętami. Wcześniej nie zwracał na nie najmniejszej uwagi, a teraz sam mi je pokazuje... I też czeka, jak ja...

Agata jeszcze nie urodziła, już jest po terminie. Ciąża bez żadnych problemów, gładko zaszła, gładko przeszła... Niektórzy mają w tym względzie fart.

Aaaa, zapomniałam jeszcze o jednej rzeczy. W sobotę G został z chorą Julą w domu, a ja pojechałam z Izą, Aśką i chłopakami nad wodę. Rety jak się cieszyłam, było super, miałam chwilę dla siebie, bez dziecka.

Julia ma anginę ropną:(

2011-07-15T11:37:00.000+02:00

Jestem załamana, to kolejny antybiotyk w przeciągu krótkiego okresu czasu :( Zaczęło się od tego, że Maks w przedszkolu mocno uderzył Julę w klatkę piersiową. Bardzo długo w przedszkolu płakała, było jej słabo. G odebrał ją wcześniej z gorączką :( Dał syrop p/w gorączkowy i było ok. Do 19:00. Potem gorączka wróciła, pojechaliśmy na ostry dyżur, wróciliśmy do domu po północy:( Z antybiotykiem i diagnozą anginy ropnej :( Zrobiono jej też rtg klatki, żeby wykluczyć złamanie żeber. Wróciliśmy po północy:( Dokładnie było tak:

Wróciliśmy z ostrego dyżuru o 24:30, czekaliśmy w kolejce od 21:00, Jula spała mi na kolanach, na ławce w poczekalni. Jestem w takim szoku po wizycie, że słów mi brak...

Do 19 wczoraj było wszystko z Julą ok. Bolała ją klatka przy mocniejszym ucisku, ale ogólnie czuła się dobrze. Po 19:00 temp. 39,4 więc szybko tel na pogotowie, gdzie jest dyżur. Wysłali nas na pogotowie, na Inowrocławska. Przyjechaliśmy, odczekaliśmy ze 20min. Pani pyta w czym rzecz (Jula rozpalona, słaba, Nurofen nie zaczął jeszcze działać). Mówię więc co i jak, że kolega ją uderzył, że bardzo płakała, że miała temp. wcześniej 38 ale spadła i czuła się ok. Na co pani, że źle że przyjechaliśmy na to pogotowie, bo oni nie mają rentgena i ona ją może tylko osłuchać. Bo często jest tak, że w wyniki stresu gwałtownie spada odporność i dziecko od razu coś łapie. Zbadała ją, nic nie wysłuchała, kazała nam jechac do domu, zbić tempke innym lekiem i wtedy na dyżur ortopedyczny żeby rtg żeber zrobili. W drodze do domu temp spadła więc od razu pojechaliśmy na dyżur. Lekarza nie ma, trzeba czekać. A jest już po 20:30. Przychodzi, po czym mówi po co przyjechaliśmy z gorączką, skoro powinniśmy byli jechać na Inowrocławską, bo tam mamy rejon. Mówię więc, że stamtąd nas odesłali żeby rtg zrobić. Pani bada Julę, zagląda do gardła i mówi że to angina ropna... Jestem zaszokowana, bo Julę w ogóle nie boli gardło, tylko ta temp. Daje skierowanie na rtg, idziemy do innej części szpitala. Robią rtg, na opisie napisane „po stronie lewej śladów złamania żeber brak” – wracam do pani od opisu z informacją, że Jula miała uraz po prawej stronie... Pani się pomyliła w opisie, więc musi poprawić, wydrukować od nowa. Po 30 min wracamy z tym opisem, czekamy znowu na panią doktor. Przyjmuje nas i mówi że z tymi żebrami żeby podejść za dwa-trzy dni pokazać się pediatrze. Pytam o receptę na anginę, na co słyszę, że ona mi nie może wystawić, muszę iść do pediatry. Proszę ją, żeby wypisała, bo szkoda do rana czekać jeśli już wiadomo że to angina, że dziecko cierpi etc. Niestety nic nie wskórałam, pani odsyła mnie na izbę przyjęć internistyczną... Jest przed 21:30, niosę śpiącą Julę na rękach kilkaset metrów, bo G poleciał szybko zająć miejsce... W kolejce jest 5 osób. Siadam na drewnianej ławce – siedzisko składa się z trzech desek i wolnych przestrzeni... 10 min da się posiedzieć, ale my siedzimy na tym do 23:55... Pacjencie jak wchodzą, to dosłownie przepadają na 30 min... Jula śpi, głowę ma na moich nogach. Po jakimś czasie jest jej niewygodnie, biorę ją więc na ręce. Boli mnie tyłek, bolą mnie ręce... W międzyczasie przechodzą różni lekarze, ale nikt na nas nie zwraca uwagi. Czas się wlecze niesamowicie... W pewnym momencie wpycha się przed kolejkę babka z mężem, zwracam jej uwagę, że jest kolejka, że my czekamy ze śpiącym dzieckiem, na co ona że jej mąż jest po operacji i ona czekać nie będzie i wchodzi. Lekarka ją przyjmuje, my siedzimy i czekamy. Mówię do G, żeby wziął tą kartę informacyjną z ortopedii, gdzie jest napisane że Jula ma anginę, i poprosił tylko o receptę. Młodzi ludzie, którzy są przed nami mówią, żebyśmy weszli. Idzie G z tą kartką, ale wychodzi i mówi, że my też musimy wejść... Ostatkiem sił dźwigam Julę i wchodzę, na co lekarka do mnie, żebym jej nie nosiła, bo przecież jest ciężka. I wtedy wybuchłam. Że siedzę z tym śpiącym i gorączkującym dzieckiem już ponad dwie godziny, dziecko śpi na ławce, wyszłam z domu po 19 i już mi naprawdę jest wszystko jedno, czy ją niosę czy nie. Na co pani doktor się mnie pyta, dlaczego tak się denerwuję!!!!!!! Więc jeszcze raz jej wyjaśniłam, że raz, że siedzę tyle czasu i czekam, dwa że spędziłam już ileś czasu w dwóch kolejach w izbie pediatrycznej i żeby dostać receptę na antybiotyk to jeszcze w trzeciej musiałam siedzieć!!! Skwitowały to tym, że lekarz chirurg nie może wypisać antybiotyku (dla mnie to kpina, skoro może postawić diagnozę) Pielęgniarka w tym czasie spiera się z G, dlaczego do szpitala przyjechaliśmy do nich, skoro mamy na Inowrocławskiej swój rejon. Lekarka dyskutuje ze mną, ale mówię jej żeby zbadała Julę, wypisała tą receptę, bo wszyscy jesteśmy wykończeni. Usłyszałam wtedy, że zamiast narzekać, to na wybory trzeba iść... I zapaliło mi się zielone światełko... Pani dodała jeszcze, że ludzie są dziwni i że ona ma wyrok karny za pobicie pacjenta, chociaż nikogo nie dotknęła nawet... Słabo mi się zrobiło – jak lekarz z wyrokiem karnym może wykonywać swój zawód??!!.... Zbadała Julę, siadła do biurka i pyta: -„Na pielgrzymki na Jasną Górę Państwo chodzicie?”... Chwilę trwało, nim dotarło do mnie jej pytanie... Ale w szoku jestem do dzisiaj... Wyjęła z biurka foliową koszulę i zaczęła do niej wkładać jakieś ulotki, broszurki, gadając przy tym że zachęca do lektury „Stróża Anioła” bo bardzo mądre rzeczy tam piszą. I wręczyła to wszystko G, żeby sobie poczytał bo warto prenumeratę zamówić... Parodia jakaś, ale wyjaśniło się od razu, dlaczego to wszystko tyle trwa. Zamiast dać tam lekarza, który się uwija żeby ludziom pomóc, bo wiadomo jak to w nocy na izbie przyjęć, to dali babę, która ludzi chce nawracać.. No horror po prostu.

No ale pisze coś i pisze, więc ją pytam jaki antybiotyk chce przepisać (bo Jula uczulona na augementin i zinnat) – powiedziała, że zaraz się dowiem. No i wyskakuje z tym augmentinem – mówię, że Jula uczulona i dostaje zawsze Klacid. Pyta co się dzieje, to wyjaśniam, że ma bóle brzucha i bardzo ostre, wodniste biegunki. „To nie jest uczulenie tylko nietolerancja, proszę Panią” – jakby to jakiekolwiek znaczenie w tej sytuacji miało. No ale nic – lekarka proponuje Zinnat, więc mówię że też go nie toleruje. Koniec końców dostajemy receptę na Klacid, wychodzimy, pędem do apteki (było tylko opakowanie 60ml więc jeszcze do naszej lekarki po drugą receptę trzeba będzie iść) i przed 1:00 docieramy do domu...

Gdyby to nie chodziło o dziecko, to nie siedziałabym tam ani minuty. Ale wiem, jak potrafi boleć gardło przy anginie i widziałam jak słaba była Jula przy tej gorączce, nie chciałam czekać do rana, chciałam jej podać chociaż już tą pierwszą dawkę antybiotyku. Jestem porażona znieczulicą lekarzy, systemem zdrowotnym, warunkami panującymi w tych izbach, szpitalach etc... Pacjent ma poczucie, że jest nikim, że wszyscy robią mu łaskę, a on w ogóle niepotrzebnie im zawraca głowę. Nie liczy się to, że przecież to między innymi my finansujemy tych lekarzy, te przychodnie i szpitale, i w razie potrzeby należy nam się uwaga, skrupulatność, dokładność lekarzy i przede wszystkim dostęp do wielu usług. Nie można tak zlewać ludzi, spychać odpowiedzialności... Jestem porażona, naprawdę...

Baaardzo udany weekend.

2011-07-11T13:47:00.000+02:00

To chyba jeden z pierwszych weekendów tego lata, kiedy to dopisała pogoda:) W sobotę pojechaliśmy do Pęgowa, razem z Izą, Arkiem, Łukaszem i Zuzą. Było fantastycznie, pogoda wspaniała, nawet kąpałyśmy się z Julą:) Mnie słoneczko ładnie opaliło, poczytałam, pogadałam, odpoczęłam.

A wczoraj pojechalam z Grzesiem na jazdy rajdowe, jego zaległy prezent urodzinowy. Trwało to wszystko ponad 3,5h, zrobiłam 700 zdjęć :) i spaliłam sobie plecy stojąc tam w pełnym słońcu, ale było fajnie:)

Na pewno nie Pola:)

2011-07-11T13:44:00.000+02:00

Odkąd na świecie pojawiła się Julia wiedziałam, że moja druga córka będzie miała na imię Pola:) I jakoś stało się to dla mnie oczywiste. Tymczasem Julii imię Pola absolutnie się nie podoba i nie zgadza się, żeby jej ewentualna siostra miała tak na imię ;/ Szymon Szymonem może być, ale Pola żadną miarą... No i chyba wyjścia nie ma, będziemy musieli myśleć nad innym imieniem. Mnie się podoba jeszcze Hania, Zosia, ale z tego, co się zorientowałam, Grzesiowi niekoniecznie się widzą:) Już więc widać, że czekają nas niezłe debaty:) ale na to jeszcze przyjdzie czas:)

Działamy.

2011-07-05T14:52:00.000+02:00

@ przyszła w końcu sama, w Boże Ciało. Od wczoraj jestem na luteinie. Prolaktyna jest ok, toxo przebyta. Zagęszczamy działania:)

Jula doczekać się nie może Dzidziusia, ciągle każe nam się więcej całować i przytulać:) Bo przecież dzieci się biorą z miłości:)

Zagęszczamy działania.

2011-06-20T19:51:00.000+02:00

Byłam u gina, bo niestety infekcja dawała mi się coraz bardziej we znaki. I tak, oprócz globulek i maści, dostałam luteinę. Ku mojej radości lekarz stwierdził, że nie ma na co czekać i skoro @ nieregularna okropnie to trzeba się wspomóc. Plan jest taki - mam czekać mniej więcej do połowy lipca. Jeśli @ nie nadejdzie sama, zarzucam luteinę. I działamy...
Dzisiaj robiłam morfo - hemoglobina na zaskakującym poziomie 14. Czeka mnie jeszcze prolaktyna i toxoplazmoza IgG i IgM.

Ehh, byle do wakacji. Dobrze, że ten tydzień krótszy, bo w czwartek Boże Ciało wypada, a piątek wzięłam wolny. Mam zamiar się wyspać przynajmniej, bo pogoda niestety nie zapowiada się zbyt piękna.

Gorąco.

2011-06-08T12:40:00.000+02:00

Upały dają się ostatnio mocno we znaki. Jest strasznie duszno, dawno nie padało - bo dzisiejszej mżawki z rana nie liczę:) W weekend robię urodziny, zaczynam już od piątku. Tak tak, to już czerwiec się zaczął. Żyję powolutku, dużo wspominam, rozmyślam... Tęsknię za dziadkiem, okropnie :(

Dziadku...

2011-05-16T11:59:00.000+02:00

Tęsknię za Tobą bardzo... Czasem nachodzi mnie myśl, że napiszę Ci o czymś, pochwalę Julkę, albo poradzę się Ciebie w jakiejś sprawie, ale za chwilę dociera do mnie, że nie mogę... Tak trudno jest oswoić tą myśl, że Cię już nigdy nie zobaczę, nie usłyszę Twojego "Martuńciu" albo "Julciu kochana"... Musiałam poprzeglądać Twoje książki i płyty, dokumenty... Strasznie mi z tym niezręcznie było, przecież to wszystko jest Twoje:(((((
Książki, zgodnie z tym, jak chciałeś, trafiły do szkoły muzycznej, trochę płyt również. Ciocia zostawiła sobie kilka, ja też dla siebie coś wybrałam. Zostawiłam parę książek, stare zdjęcia... Na niektórych nawet nie wiem, kto jest - zabrakło nam Dziadku czasu, żeby je wspólnie pooglądać z Tobą :(( Na wiele rzeczy zabrakło czasu, wiesz??... Myślałam że doczekasz się jeszcze jednego prawnuczęta, ale odszedłeś zbyt szybko...
Zabraliśmy w sobotę ciocię na cmentarz - dzielnie doszła na piechotę:) Posadziłam kwiaty, póki nie ma jeszcze nagrobka, posprzątałam... Myślimy nad napisem na płycie i w ogóle nie mamy pomysłu, żadne słowa nie oddadzą naszego smutku i rozpaczy... Żadne...

Duże zmiany. Na lepsze:)

2011-05-16T11:32:00.001+02:00

Było "przepraszam" i białe róże... Nawet Jula dostała jedną. I chyba szczere to było, bo od tamtego czasu jest wspaniale. Wreszcie czuję, że jesteśmy razem. Nawet seks jest wspaniały i daje mi masę przyjemności, ale to chyba głównie zasługa odstawionych tabletek :) Są pocałunki, przytulenia, masa bliskości.
Tabletki odstawiłam, jeden cykl odczekałam, a teraz staramy się :) Zobaczymy co z tego wyniknie, na jakiś specjalny cud nie liczę, ale kto wie... Fajny czas:)
Od wyjazdu na majowy weekend do Uścia chodzi za nami kupno działki, ale nie takiej stricte budowlanej, ale chociażby rekreacyjnej. Tak, żeby mieć na weekend gdzie pojechać, odpocząć, pobyć poza miastem. Bardzo bym chciała, żeby się udało...

Grzesia tato jest w szpitalu na rehabilitacji. Jest dużo lepiej niż było, potrafi sam wstać, powolne kroki stawia sam, ale mimo wszystko daleka droga jeszcze... Najgorzej, że psychicznie jest mu ciężko. Załamuje się, jest zmęczony tymi ćwiczeniami i bezradnością:( I źle widzi:( Nie wiemy nawet na ile, ale jedno oko chyba zupełnie nie widzi, bo jak patrzy to głowę zawsze obraca i wszystko widzi przesunięte. A wczoraj, jak spacerowaliśmy po korytarzu, to mówił że nie widzi gdzie ma stopy stawiać bo ciemno jest... a był środek dnia... Strasznie bym chciała, że już było dobrze, żeby był samodzielny i szczęśliwy... Taki jak dawniej...

Pierwsza wiosenna burza.

2011-04-25T21:29:00.000+02:00

Za oknem ciemno i mokro, leje deszcz... Niebo co chwilę przecina błyskawica... To pierwsza burza tego roku... Tego fatalnego roku...
Mam za sobą kłótnię z G... W zasadzie to nawet trudno nazwać kłótnią - ja coś powiedziałam, on coś powiedział... W efekcie zapadłam się w sobie i znów czuję, jak to bardzo boli, gdy nie jest się tą najważniejszą osobą w życiu :((....... Prawdę mówiąc myślałam, że to przykre uczucie juz nie wróci... że po wyprowadzce z domu sobie go nie przypomnę. Ale wróciło kilka lat temu, pamiętam pierwszy kryzys w naszym związku i ten sam ból, te same dreszcze, ten sam ciężar... Wtedy zawalczyłam jeszcze, ale dzisiaj nie wiem, czy jeszcze chcę... Podjęłam próbę rozmowy... Bałam się, żeby go nie urazić, ale wiedziałam też, że muszę coś zrobić, bo nie chcę tak żyć. Nie czuję się kochana, nie czuję się ważna, doceniana... Wiem, że jestem pożądana - to tak, to potrafi mi okazać. Ale mi akurat na tym nie zależy. Mi zależy na miłości, na zrozumieniu, na czułości... Ciągle jestem zagubiona po śmierci dziadka... ciągle za nim tęsknię... Jula ostatnio też się zmieniła, a ja nawet nie mam z kim o tym porozmawiać... Dziadek byłby świetnym kompanem do takiej rozmowy, zwróciłby mi uwagę na pewne ważne rzeczy, których ja pewnie nie dostrzegam... On by mnie zrozumiał...

- "Ja jestem tu, a Ty tu" - powiedziałam do G pokazując dwa palce oddalone od siebie...
- "Tzn?" - zapytał G.
- "Tzn że jesteśmy od siebie bardzo oddaleni, nie czuję się szczęśliwa..."
- "To znajdź sobie kogoś, z kim będziesz szczęśliwa. Jakaś dziwna jesteś."

I tak wyglądała nasza rozmowa :( Liczyłam na przytulenie, na pytanie "co się dzieje kochanie, może porozmawiajmy...".... Nic takiego się nie wydarzyło... Ja wyszłam i płaczę już którąś godzinę, on chodzi urażony... Obraził się na mnie o to, że mu powiedziałam że chciałabym żebysmy to my z Julią były na pierwszym miejscu w jego życiu... Rozumiem, że jest mu ciężko, bo jego ojciec ledwo wrócił do żywych. Ale wrócił. A on, jak zapadł się w sobie te prawie już dwa miesiące temu, tak wiele się nie zmieniło. Niby jest w domu, ale taki nieobecny. Ciągle rozmawiamy o jego tacie, o szpitalu, o rehabilitacji. Jestem juz tym zmęczona po prostu. Cały dom jest na mojej głowie, a ostatnio usłyszałam pretencje, dlaczego my codziennie musimy chodzić na zakupy!!! Chociażby dlatego, żeby G miał codziennie świeży chleb na śniadanie i dobry obiad. Dowiedzialam się, że mogę planować obiady na cały tydzień i zakupy robić raz w tygodniu, w sobotę...

Zawsze byłam przekonana, że jesteśmy dla siebie stworzeni... Myślałam, że jestem dla niego najważniejsza. I może jestem, tylko dla niego wszystko jest bardzo proste. Powie "kocham cię" i myśli że jest ok. A ja oczekuję pomocy, o którą nie muszę prosić, przytulenia, czułej rozmowy, spaceru we dwoje... Pół dnia spędziliśmy dzisiaj u G rodziców - tato wyszedł ze szpitala na przepustkę i leży w domu. Siedziałam za tym stołem i przez te kilka godzin nie wiem czy z własnym mężem choć kilka zdań zamieniłam... A to na przykład była świetna okazja, żeby pójść razem na spacer, bo Jula świetnie bawiła się z Emilką. Ale jemu nawet nie przyszło to do głowy. Po powrocie do domu poszłam spać, ale niestety nie poprawiło to mojego samopoczucia, dlatego zdecydowałam się w końcu na rozmowę... Smutno jest zasypiać samotnie w dużym łóżku, bo choć on leży obok i czyta książkę to wiem, że jestem sama, ze swoimi problemami, obawami, smutkami... Nie wiem czy to tylko między nami obojgiem tak jest, czy po prostu mężczyźni nie są wstanie odczuwać tak, jak kobiety. Jak seks może być jednoznaczny z miłością? Jak ma on zastąpić rozmowę? Nic z tego nie rozumiem, wydawało mi się, że mam coś ważnego, że zbudowaliśmy fajny dom... Dziś jestem niemal pewna, że tylko mi się wydawało...

I nawet zapach bzu, który stoi obok i odurza swym zapachem, nie jest w stanie ukoić mojego smutku :(

Mam dość:((

2011-03-17T09:27:00.000+01:00

Jestem wykończona tym wszystkim, co się działo i co się dzieje. I co będzie się działo:( Dzisiaj puściły mi nerwy i wyżyłam się na Julce:( Strasznie mi z tym źle... Zrobiłam jej ogromną przykrość - sama mi to powiedziała, gdy zobaczyłam, że płacze :( Przeprosiłam, ale to już i tak niczego nie zmienia:(

Smutno mi... czuję się bardzo samotna... Grzegorz jest nieobecny, jeździ z mamą do szpitala, nawet nie pomyśli chyba, że ja też bym chciała się z tatą zobaczyć... czuję się zupełnie nieważna w tym wszystkim, jakbym była poza rodziną... A ja też to wszystko bardzo przeżywam, ta niepewność, sprzeczne informacje mnie wykańczają, ale poza tym mam też inne rzeczy, o których muszę pamiętać i o które muszę zadbać, nie mogę siąść i zapaść się w smutku...

Sprawy spadkowe.

2011-03-15T09:08:00.000+01:00

Spadek jednak muszę załatwić przez sąd. Tydzień temu wysłałam dokumenty, nie mam pojęcia ile to czasu potrwa. Przy okazji musiałam więc powiedzieć mamie o testamencie, porozmawiałyśmy nieco, wyjaśniły sobie różne sprawy, wylały żale... Szkoda, że do takiej rozmowy było trzeba aż śmierci dziadka:(((

Póki co jeżdżę dziadka mazdą. Świetna jest, choć duża. Ale komfort jazdy - bezcenny:) Szkoda, że jest taka droga w utrzymaniu, bo z chęcią bym ją sobie zostawiła. Bardzo fajnie mi się nią jeździ, ładna jest. I mam do niej sentyment... Że dziadek się z niej tak cieszył, że nią jeździł... Ciężko mi będzie się z nią rozstać...

Z ważnych rzeczy - odstawiłam pigułki... :)

Tata nadal w śpiączce...

2011-03-15T09:04:00.000+01:00

Tak naprawdę nadal nie wiemy nic:( bo tato jeszcze się nie obudził. Z dobrych wiadomości - ma czucie w palcach, rękach, nogach, źrenice reagują na światło, wczoraj odłączyli go od respiratora i oddycha samodzielnie. Reszta okaże się, jak się obudzi... To czekanie jest najgorsze:( Musimy mu znaleźć jakiś ośrodek rehabilitacyjny, dzwoniłam właśnie do NFZ i pani podała mi listę ośrodków na Dolnym Śląsku i cztery we Wrocławiu. Podobno one funkcjonują jak szpital, nie płaci się za to. No tylko trzeba czekać na miejsce. Ile - nie mam pojęcia;/

Kilka dni mieliśmy wiosnę - słońce, ciepły wiaterek i temp. w okolicach +15 stopni. Niestety znowu się jednak ochłodziło i pochmurzyło, ale już bliżej niż dalej...

Kolejny dramat... Rysiek w szpitalu:(

2011-03-07T15:01:00.000+01:00

Grzesia tato jest w ciężkim stanie w szpitalu... Pękł krwiak w mózgu i dostał krwotoku:( Jest w śpiączce, po operacji. Dzisiaj miał być wybudzany, ale podczas wybudzania dostał drgawek i pojawiły się problemy z krążeniem i znowu go uśpili:( Nie wiem co będzie, boje się myśleć... Tak dużo na nas spadło, że ciężko sobie z tym wszystkim poradzić:( Grzegorz jest zrozpaczony, dopiero co opłakiwał ze mną dziadka, a teraz płacze ze strachu o swojego tatę:(( A ja w żaden sposób nie mogę mu pomóc, nie mogę ulżyć w cierpieniu:( Okropne jest to życie, ostatnio nie spotyka nas nic dobrego:( Dobrze, że Julia zdrowa i szczęśliwa...

Te ostatnie przeżycia dały nam do myślenia. I oboje, każde osobno, doszliśmy do wniosku, że Julia nie może być sama... Że w takich ciężkich chwilach, które przecież też są przed nią, powinna mieć obok siebie brata albo siostrę...

Smutno:(

2011-02-27T19:34:00.000+01:00

W czwartek był pogrzeb... było bardzo ciężko:((( Ciocia strasznie płakała, Julia też - Grzesia mama musiała z Julą wyjść, bo nie mogła się uspokoić. Płakaliśmy wszyscy...
Moi rodzice wyszli z pogrzebu nawet się z nami nie pożegnawszy:( Nie odezwali się do mnie ani słowem podczas pogrzebu, nic, kompletnie... Zresztą po pogrzebie też nie, mama nawet nie zadzwoniła zapytać jak się czujemy... No ale czego się tu spodziewać, nigdy się mną nie przejmowała. Dzisiaj wysłałam Wackowi życzenia urodzinowe - oddzwonił i zaprosił nas na tort. I ani słowem nie wspomnieli o dziadku, nie zapytali jak się trzymamy... Eh....
Ciocia kiepsko, ogromnie tęskni...

Dziadku, tęsknimy za Tobą:(

2011-02-22T10:34:00.000+01:00

Ogromnie :( Świadomość, że Twoje gadu-gadu już nigdy się nie odezwie, że nie zadzwonisz, nie usłyszę Twojego głosu... to wszystko jest nie do zniesienia:(( W ogóle nie byliśmy przygotowani na Twoje odejście... Chociaż pewnie nigdy byśmy nie byli... Pan Kieres obiecał, że zorganizują Festiwal tak, jak go zaplanowałeś, jak sobie tego życzyłeś...

Wiesz, że byłam z Tobą w szpitalu? Czekałam na Ciebie cały czas...Widziałam się z Tobą po operacji, chociaż Ty pewnie już tego nie wiesz...Kocham Cię... I dziękuję za wszystko ;* To naprawdę niesamowita rzecz, mieć tak kochającego i oddanego Dziadka - takie rzeczy się nie zdarzają. Dziękuję Ci, że byłeś moim Dziadkiem. Zawsze nim będziesz [*][*][*]

Wczorajszy artykuł o Dziadku z Gazety Wrocławskiej

2011-02-22T10:24:00.000+01:00

Janusz Mencel - krytyk subtelny

Krzysztof Kucharski

2011-02-21 11:13:31, aktualizacja: 2011-02-21 11:13:31

Choć był rodowitym poznaniakiem, właściwie prawie całe jego życie związane z muzyką łączyło się z Wrocławiem i Dolnym Śląskiem. Był absolwentem poznańskiej szkoły muzycznej w klasie dyrygentury u prof. Bogdana Wodiczki. Z batutą debiutował za pulpitem filharmonii w Zielonej Górze. Także jako komentator życia muzycznego pierwsze kroki stawiał w lubuskiej rozgłośni Polskiego Radia.

We Wrocławiu też na początku zadomowił się w radiu, gdzie prowadził własne audycje, by po latach przejąć szefostwo redakcji muzycznej wrocławskiego radia, które sprawował pięć lat, aż do stanu wojennego, kiedy został internowany.

To jednak nie wyczerpywało jego temperamentu. Recenzował większość koncertów i festiwali na Dolnym Śląsku, przede wszystkim na łamach "Wieczoru Wrocławia", ale też

w "Słowie Polskim" i "Gazecie Robotniczej", poprzedniczce "Gazety Wrocławskiej". Pisywał również do muzycznych periodyków ogólnopolskich, m.in. "Ruchu Muzycznego".

Ta pasja popularyzatorska i krytyczna nie przeszkadzała mu w działalności artystycznej. Prowadził i konsultował kilka zespołów, m.in. kierował chórem Opery Wrocławskiej, a przez ostatnie lata był dyrektorem artystycznym jednego z najstarszych spotkań muzycznych na Dolnym Śląsku - Festiwalu Henryka Wieniawskiego w Szczawnie-Zdroju, w którym patron festiwalu nie tylko się leczył, ale też koncertował.

Nasz kolega, dziennikarz i krytyk z wyboru, był osobą szalenie subtelną o bardzo wyważonych sądach, ale też fachowcem z najwyższej półki.

Wszyscy Janusza lubili i cenili jego precyzję w formowaniu opinii. Muzyka była dla niego ważniejsza od personalnej giełdy, kto jest lepszy, a kto gorszy. Takich ludzi zawsze żal. Miał 76 lat.

...

2011-02-21T08:26:00.000+01:00

Trzeba żyć dalej, tylko nie bardzo wiem jak...

Ze strony Radia Zachód:

Zmarł Janusz Mencel

Opublikowano 20 lutego 2011 14:08, autor: Sławomir Kordyjalik, Polskie Radio Wrocław

Nie żyje Janusz Mencel – krytyk muzyczny, wieloletni dziennikarz Radia Wrocław. Wcześniej pracował w Polskim Radiu w Zielonej Górze.Janusz Mencel urodził się w Poznaniu 76 lat temu. Tam skończył Szkołę Muzyczną w klasie dyrygentury u profesora Bohdana Wodiczki.

Karierę rozpoczął w Filharmonii Zielonogórskiej. Także w Zielonej Górze zetknął się z Polskim Radiem.

W latach 1976-81 był szefem redakcji muzycznej Polskiego Radia Wrocław. W swoich audycjach ciekawie opowiadał o muzyce klasycznej.

Kierował też chórem Opery Wrocławskiej, był szefem artystycznym festiwalu Henryka Wieniawskiego.

W stanie wojennym był internowany.

Pogrzeb 24 lutego na cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu."

Wrocław Nasze Miasto
"

Wrocław: Nie żyje Janusz Mencel

2011-02-19, Aktualizacja: 2011-02-19 17:31

Nie żyje Janusz Mencel - dziennikarz Polskiego Radia Wrocław i krytyk muzyczny, dyrektor artystyczny festiwalu imienia Wieniawskiego. Jak poinformowało Radio Wrocław pogrzeb odbędzie 24 lutego na Cmentarzu Grabiszyńskim."

Dziadek nie żyje:((

2011-02-19T19:45:00.000+01:00

To jakiś koszmar, do dzisiaj nie mogę uwierzyć w to, co się stało... Dziadek odszedł od nas... Tak niespodziewanie, tak po prostu, był, miał wziąć Julę następnego dnia do siebie, a tu nagle ból, szpital, ciężki stan, kilkugodzinna operacja, "proszę się pożegnać z dziadkiem", telefon do szpitala... Nie mam nawet sił o tym pisać, jego nieobecność jest wszędzie, dopada z nienacka, łapie za gardło, dusi łzami... Julia przeżywa okropnie, tak świadomie jak my, ma te same pytania bez odpowiedzi... Ciężko... Strasznie ciężko... Bałam się tego dnia, bo wiedziałam, że gdy nadejdzie, będzie najgorszym w moim życiu... Śmierć babci była ciosem, ale jednocześnie jakimś uwolnieniem się od tego strachu o nią i o siebie. A dziadek... tak bardzo chciał żyć, tak nas kochał, my go tak kochaliśmy... Miał tyle planów, tyle niezakończonych rzeczy... Z myślą o nim robiłam zdjęcia z naszych wypadów, pisałam Julki bloga, żeby wiedział gdzie byliśmy, jak nam mijał czas...
Julia miała jakiś telepatyczny kontakt z dziadkiem... pierwszy raz w życiu nie chciała jechać do dziadków - dziwnie się zachowywała, zaczęła płakać i mówiła, że jutro nie pojedzie, że innym razem... Byłam zła, bo raz że chciałam od niej nieco odetchnąć, a dwa że wiedziałam, że dziadek strasznie się cieszy na ten jej przyjazd, a tu taki foch. Ale że mocno protestowała, zadzwoniłam do dziadka, żeby mu o tym powiedzieć. Odebrała ciocia i powiedziała, że nie może teraz rozmawiać, bo u dziadka jest pogotowie, że ma atak kolki nerkowej i że zadzwoni później. Zadzwoniła, że dziadek dostał zastrzyk i odpoczywa. Drugi raz zadzwoniła przed 22:00 że dziadkowi nie przeszło i że zabrało go pogotowie do szpitala na Weigla. Wsiadłam do samochodu i pędem do szpitala. Tam się dowiedziałam, że dziadka przewieźli do szpitala na Kamieńskiego. W samochód i do szpitala. Długo nie mogłam się niczego dowiedzieć, bo go ratowali, był w ciężkim stanie:( Dopiero po 24:00 poprosił mnie lekarz i powiedział, że dziadkowi pękł tętniak i że jest w ciężkim stanie. Że jest właśnie na bloku operacyjnym i ma 50% szans na przeżycie:(((( Siedziałam pod tym blokiem i płakałam. Czekałam na jakieś wieści... Ciocia w tym czasie umierała ze strachu, bo nie mówiłam jej że ma operację, tylko że jeszcze nic nie wiem - nie chciałam jej denerwować. Po 3:00 poprosili mnie na blok, powiedzieli, żebym się nie przestraszyła, bo dziadek ma różne rurki bo jest podłączony do respiratora i jeszcze go nie wybudzili... Więc myślałam, że wszystko jest dobrze, że go wybudzą i będę mogła z nim porozmawiać. Ale lekarka powiedziała, żebym się z dziadkiem pożegnała:( bo on jest za słaby, żeby po tak ciężkiej operacji dojść do siebie:((((( że jak go odłączą od aparatury, to organizm nie będzie miał siły utrzymać funkcji życiowych. Że już podczas operacji serce dwa razy się zatrzymało:((( Świat mi zawirował:((( To jakiś koszmar... Jak można się pożegnać z człowiekiem, z którym kilka godzin wcześniej pisało się na gg?!! Ustalało się kiedy weźmie Julę, kiedy my ją mamy odebrać??!! Tyle jeszze miało się dziać w jego życiu, organizował Festiwal Wieniawskiego, chodził na konferencję, miał żyć - dla siebie, dla Pusi, dla Julki, dla nas po prostu. Boże, wyłam, głaskałam go i mówiłam do niego, że go strasznie kocham, że wszyscy go kochamy, że nie może tak odejść, że my bez niego nie damy rady żyć... Ucałowałam go w czoło, wygłaskałam i wyszłam... To było straszne przeżycie:(( Dziadek był taki biedny, taki blady... Nie mogłam uwierzyć, że muszę się z nim pożegnać, że go więcej nie zobaczę, nie porozmawiam, że jego gg nie będzie mi się pojawiać, nie dostanę od niego smsa, nie będzie pytał co u nas, nie będzie zaglądał na Julki bloga, na album internetowy ze zdjęciami... Wyłam, po prostu wyłam, byłam wykończona tym czekaniem, strachem i tymi wiadomościami...

Jakoś tak... byle do wiosny:)

2011-02-04T14:43:00.000+01:00

Po cieple nie ma już śladu, ale czekam na kolejne - podobno w poniedziałek ma być +10:) No jakby nie patrzeć, to już bliżej do tej wiosny niż dalej. Nie mogę się doczekać. I wakacji się nie mogę doczekać, bo zarezerwowaliśmy pokój w pensjonacie w Ustce - wygląda fajnie, mam nadzieję że się nie zawiedziemy i wakacje będą udane. No i oby pogoda dopisała, bo na taką jak w Chorwacji nie ma co liczyć niestety.

Przykleiliśmy w przedpokoju fototapetę - ciężko było, ale daliśmy radę :) Trzy części, klejone pojedyńczo przez trzy dni, ale efekt fajny - tak myślę:)

Tekila ma problem z chodzeniem:( Nie wiem co, wygląda trochę jakby paraliż, ale wczoraj już lepiej chodziła więc zobaczymy... Weterynarza unikam jak długo się da - boję się, ile sobie zażyczy za leczenie.

Ocieplenie.

2011-01-11T15:12:00.002+01:00

Po Nowym Roku nadeszło wreszcie ocieplenie:) Zamiast -10 jest nawet +8 :)) Stopniał cały śnieg zalegający na ulicach, dni są coraz dłuższe... jednym słowem coraz bliżej do wiosny:) Tak, wiem, wiem, że to dopiero styczeń się zaczął, że jeszcze cały luty i pewnie marzec to będzie zima, ale juz bliżej niż dalej;) I tego się trzymam.

No i mamy Nowy Rok.

2011-01-02T18:25:00.000+01:00

Ledwo wytrwałam do północy, jak co roku zresztą ;) ale udało się :) Razem z Julą wypiliśmy szampana, pooglądaliśmy fajerwerki i poszliśmy spać:) Jakoś średnio się na ten rok cieszę... Jakiegoś doła mam... Mieliśmy w Sylwestra porozmawiać, ale jakoś nie wyszło. Pogadaliśmy przed zaśnięciem, że w sumie żadne z nas nie wie czego chce. Że chciałoby, ale się boi. No i to chyba na tyle. Grześ zaproponował, że jeśli mielibyśmy mieć dziecko, to może sprzedać to mieszkanie, kupić w Groblicach, a ja będę z dziećmi siedziała w domu, nie będę pracować. Ale ja chyba tak nie chcę... Z drugiej strony, jeśli ja mam wrócić do pracy zaraz po macierzyńskim, to Maleństwo trzeba by dać do żłobka:( No nie ma dobrych rozwiązań no:(

Dziadek już w domu, w Sylwestra Grześ zawiózł go do domu.

A my w środę pojechaliśmy z Izą i Arkiem do Sobótki. Było świetnie, choć nieco zimno. Nawet na sankach z Julą zjeżdżałam :)

Tydzień urlopu minął mi niesamowicie szybko, aż nie mogę uwierzyć, że jutro do pracy trzeba. Z drugiej strony to dobrze, bo taka rozmemłana w tym domu jestem...

Dziadek w szpitalu.

2010-12-28T21:39:00.000+01:00

Mam urlop aż do Nowego Roku. Dzisiaj jedliśmy sobie spokojnie śniadanie, rozmawiając o pierdołach, żartując, aż odebrałam telefon od cioci - dziadek trafił do szpitala, miał krwotok nie do opanowania. Dobrze że Grzesia mama akurat nas odwiedziła, więc została z Julą a my pędem do szpitala - bałam się jechać sama, bo ślisko i masa śniegu na drodze. Na szczęście w szpitalu ok, krwotok jakoś przytamowali, ale dziadka póki co zostawili. Myślę że raptem na kilka dni. Czuje się dobrze, choć trochę krwi stracił. Ale najważniejsze że dobrze się czuje. Gorzej z ciocią - ona strasznie dramatyzuje :(( i strasznie przeżywa:((( wyolbrzymia:(( I niepotrzebnie, bo nic strasznego się nie stało, sytuacja opanowana. A że z dziadkiem jest jak jest - no lepiej nie będzie. Musi się o siebie troszkę zatroszczyć, zwolnić tempo, bardziej dbać. Dzisiaj w rozmowie w szpitalu powiedział, że odśnieżal przed domem - i to mogło być przyczyną tego krwotoku, bo się napracował, ciśnienie mu się podniosło i krwotok gotowy :(( Strasznie się zdenerwowałam, ale dobrze że sytuacja opanowana, że nic mu nie grozi... Jakoś nie dany nam spokój ostatnio...

Plany na Sylwestrową noc...

2010-12-23T10:48:00.000+01:00

Wyznaczyliśmy sobie, że do końca roku mamy czas, na przemyślenie, co robimy z naszym dalszym życiem, z naszą rodziną... Czy decydujemy się na potomstwo, czy zmieniamy miejsce zamieszkania... Powiem szczerze, że mnie to wszystko przeraża. Z jednej strony bym bardzo chciała mieć jeszcze jedno Maleństwo, z drugiej potwornie się boję... Wiem, że będziemy zdani tylko na siebie, bo dziadkowie nie mają już siły i zdrowia żeby nam pomóc:( Wiem też, że do pracy będę musiała wrócić już po urlopie macierzyńskim, a nie po trzech latach :( więc Maleństwo trzeba by oddać do żłobka... A co jak się nie dostanie? Sprawa finansowa to już zupełnie inna bajka... Eh, ciężka rozmowa nas czeka w Sylwestra, bo z tego co wiem, Grzegorz też nie ma jasno sprecyzowanych planów, też sie boi...

Święta za pasem.

2010-12-23T10:43:00.001+01:00

Jutro Wigilia... Dzisiaj jeszcze jestem w pracy, jutro wolne:) W domu mamy już gotowy bigos, śledzie po kaszubsku, dzisiaj będę piekła schab ze śliwką i roladę, w sobotę zrobię bezę:) Choinka stoi ubrana od zeszłego tygodnia... Tylko jakoś tak mało te Święta czuć... Nie ma wcale tej atmosfery, tej radości.... I to już tak od kilku lat. Czekam na te Święta bardziej chyba z racji wolnego od pracy, ale tęsknię za jakąs taką mistycznością, magią... Ale może to tak jest, że ta magia istnieje tylko jak się jest małym?...

Cioci wyniki na szczęście okazały się dobre, w pobranych wycinkach nie ma zmian nowotworowych - to naprawdę najwspanialszy prezent świąteczny, jaki mogliśmy dostać. I my, i dziadkowie. Dziadek też już lepiej się czuje, lepiej wygląda. Wyniki ma coraz lepsze i mam nadzieję że tak już zostanie.

Ja ostatnio miałam jakiś gorszy okres - nie czułam się dobrze, byłam przygnębiona, smutna, jakoś nic nie nie cieszyło. Czułam się brzydka i nikomu niepotrzebna... No ale mam to już za sobą. Porozmawiałam z G, kupiłam sobie kilka nowych szmatek, we wtorek byłam na paznokciach - i jest ok. :))

A odnośnie spraw mniej radosnych - Grudzień finansowo nas wykończył, co tu dużo mówić. Mam w tym niestety swój mały udział, ale o tym cicho-sza... Od stycznia musimy się wziąć za dokładne liczenie ile i na co wydajemy, bo trzeba przystopować z wydatkami. Listopad wcale nie był lepszy, a w grudniu wiadomo, doszły prezenty, Julki okulista, weterynarz... a'propos weterynarza - guz, który wyczułam u Tekili pod gardłem jest tam niestety, jest duży i prawdopodobnie nowotworowy:(( Trzeba go usunąć, ale koszty operacji to jakieś 400zł, do tego koszty badania histopatologicznego, leków, opatrunków etc. więc tak szacujemy, że łączny koszt to jakieś 1000zł:((( Masakra, na razie tyle nie mamy :(((

Ciocia po szpitalu.

2010-11-24T12:01:00.000+01:00

Ciocia jest już w domu. W miniony czwartek miała operację usunięcia węzła chłonnego. Teraz czekamy na wyniki... Boję się :(

Dziadek nabiera sił, wygląda już zdrowo. Pije litry soku z buraków:)

Ja ostatnie dni źle się czułam, ciągle mnie mdliło. Zrobiłam nawet test ciążowy, ale niestety wyszedł negatywny. A szkoda, bo miałam nadzieję że jednak coś się wykluło:) Daliśmy sobie czas do końca grudnia na rozmyślania i do nowego roku chciałabym podjąć decyzję, czy się decydujemy na dziecko, czy nie.

No i to tak w skrócie. W pracy nuda, szefa nie ma od dwóch tygodni, będzie dopiero w poniedziałek.
Oddałam do reklamacji buty - wczoraj miałam je odebrać, ale są tak fatalnie naprawione (podeszwa w dalszym ciągu się odkleja) że odmówiłam odebrania ich i znowu muszę czekać dwa tygodnie na kolejną naprawę:( A zrobiło się już zimno, dzisiaj delikatnie prószył już śnieg. Nie da się ukryć - zima coraz bliżej...

Bardzo smutne tygodnie :(

2010-11-08T20:15:00.000+01:00

Ostatnie tygodnie chciałabym wymazać i z pamięci, i z życia :((( Dziadek trafił do szpitala, u cioci w wyciętym znamieniu stwierdzono czerniaka :( Ciężko mi to wszystko ogarnąć, ciągle mi się wydawało że dziadek jest w pelni sił, że nic mu szczególnego nie dolega... A tu jednak nie... Jest słaby, bardzo słaby, po szpitalu ma fatalną hemoglobinę... Eh, nawet nie mam sił pisać... Kocham go nad życie... Nie wyobrażam sobie życia bez niego...Julia tym bardziej...
Dzisiaj dziadek był na kontroli u kardiologa - miał podejrzenie tętniaka aorty. Tętniak jest, ale z tym będzie żył. Dostał skierowanie do poradni kardiochirurgicznej, żeby obejrzeli wyniki i dali jakieś zalecenia.

Nowa książka Jodi.

2010-10-15T20:25:00.000+02:00

Myślam, że nie będę miała zaraz co czytać, bo jestem już w połowie "Dziesiątego kręgu", a tymczasem zajrzałam na stronę Merlina i........ tatam:D

I wyczytałam, że w marcu ma być następna, o chłopcu chorym na autyzm. Bardzo lubię te książki, wspaniale się je czyta i dają do myślenia. Są takie prawdziwe, o życiu, o uczuciach, o ludzkich problemach... Takie o nas po prostu,

Poniedziałkowe błogie lenistwo:)

2010-10-13T10:12:00.001+02:00

Julę w poniedziałek wyprawiłam do przedszkola, G pojechał do pracy, a ja pospalam do 10:30 :D Bossssssssko było:) Dzień był ciepły, słoneczny, jesienny. Wygrzałam się z książką w fotelu na balkonie, trochę posprzątałam i ani się obejrzałam, jak moja rodzina wróciła do domu:)

A wczoraj poszalałam na basenie - 40 min pływania:)

Łapię oddech.

2010-10-09T17:47:00.001+02:00

Wzięłam wolny piątek i poniedziałek - strasznie mi się chciało lenistwa:) W piątek zostawiłam też Julę w domu, ale zastanawiam się, czy poniedziałku nie spędzić jednak samotnie:)
W piątek, po długim spaniu, pojechałyśmy do parku. Pięknie jest, tak kolorowo i słonecznie, choć niestety już zimno:( Tylko w słońcu, w osłoniętym od wiatru miejscu, można było się troszeczkę wygrzać.

Zmieniłam fryzurę.

2010-10-05T14:56:00.001+02:00

Jak zwykle po paru miesiącach noszenia tego samego uczesania miałam dość:) Pomysłu żadnego, co bym chciała, z powodu długości włosów zbyt wielkiego pola manewru też nie było, ale z końcowego efektu jestem zadowolona:) Wprawdzie siedząc na fotelu miałam moment zwątpienia, patrząc co fryzjer z moimi włosami wyczynia i jak je strzępi, ale fryzura jest fajna. G sie bardzo podoba:)

Nowy sweter.

2010-10-02T15:59:00.002+02:00

Byłyśmy z Julą i Izą na zakupach, w czwartek. Niestety nie oparłam się pokusie:

Jula już bez ząbka:)

2010-10-02T15:57:00.000+02:00

Jula rozruszała ząb tak mocno, że trzeba go było wyrwać, bo ledwo się trzymał. Ja byłam tak wystraszona, że nie dałam rady jej pomóc, ale Grześ był chętny - jeden moment i ząb był już poza paszczą:) Niesamowite emocje, nie sądziłam że tak mocne mogą być przeżycia związane z wyrywaniem zęba:)

Upływający czas...

2010-10-02T14:18:00.000+02:00

Julce rusza się ząb... Jest przeszczęśliwa z tego powodu, a mnie jakoś tak smutno... Żal mi, że ten czas tak szybko mija, że pewne rzeczy już zacierają się w mojej pamięci i pewnie już nigdy nie wrócą... Tęsknię za niemowlaczkiem, potrzebującym mnie o każdej porze dnia i nocy, którego trzeba wykąpać, nakarmić, ubrać... Choć z drugiej strony fajnie mieć samodzielną kilkulatkę, która jest wesołym, szczęśliwym i roześmianym przedszkolakiem, na której pomoc w pracach domowych zawsze można liczyć:) Każdy etap życia dzieci jest inny, ale każdy chyba tak samo fascynujący. Bycie mamą to chyba najwspanialsze doświadczenie, jakie można mieć. Życie bez dzieci na pewno jest wygodne, ale bardzo puste. Moja Kropeczka jest całym sensem mojego życia, daje siłę do pokonywania różnych wyzwań i słabości. Wiem, że bez niej nie byłabym w pełni szczęśliwa:)

Brr, zimnica :(

2010-09-28T15:27:00.000+02:00

I to mało, że zimno, to jeszcze mokro. Leje od dwóch dni i końca nie widać :(
W pracy marznę, kaloryfery letnie... Dzisiaj siedzę w dwóch golfach i szaliku:) A to przecież jeszcze nie zima: D

Park.

2010-09-24T22:04:00.000+02:00

Więcej na Kropeczkowym blogu ;)

Zaległości.

2010-09-24T15:50:00.000+02:00

Zeszły tydzień minął mi bardzo szybko, ale i bardzo męcząco... Koleżanka z pracy miała tydzień urlopu i musiałam ją zastąpić. Tym samym miałam na głowie wszystkie kontenery i problemy z nimi związane - a jak na złość nie było chyba dnia, żeby coś się z nimi nie działo. Wracałam okropnie zmęczona i myślałam już tylko o spaniu. No ale przetrwałam:)
Ten tydzień też minął szybko, choć spokojnie:) We wtorek z Julą na basen (świetnie sobie radzi nasz mały Wodnik:)), w środę na zakupach po materiał na zasłony do sypialni, wczoraj byłam na pazurach - znowu w nowym miejscu, i kończyłam szycie zasłon - efekt jak dla mnie jest bardzo fajny:) Jeszcze brakuje paru drobiazgów i sypialnia będzie naprawdę elegancka.
No i tak czas płynie... Wczoraj i dzisiaj pogoda piękna - słonecznie, ciepło, pięknie i kolorowo. Niestety od niedzieli już ma chłodno i deszczowo:( Jutro Jula jedzie na noc do kuzynki Emilki, a my z G jedziemy na urodziny do koleżanki. W niedzielę mamy imieniny taty i festyn na torze Rakietowa, ale jak pogoda będzie kiepska to z festynu chyba nici...

Targi mieszkaniowe.

2010-09-06T17:55:00.001+02:00

W sobotę bylismy na targach mieszkaniowych - nie powiem, mamy o czym myśleć :) Najgorzej podjąć decyzję, ale mam nadzieję, że wreszcie na ten krok się zdecydujemy. Tym bardziej, że możliwości są warte rozpatrzenia:)

Jesień...

2010-09-06T17:50:00.000+02:00

Nic dodać nic ująć... Zaczęła się już w ostatnich dniach sierpnia - nie wiem co się dzieje z klimatem, ale roku na rok jest coraz gorzej. Długa zima, krótkie lato, a okresów przejściowych nie ma prawie wcale. Jest chłodno, a nocami nawet zimno - od kilku dni w nocy są już ciepłe kaloryfery. Wyciągnęłam już z szafy cieplejsze rzeczy, a typowo letnie, na ramiączkach, mam zamiar lada dzień pochować. Chcę lata:(

Telefon z przedszkola.

2010-08-30T18:38:00.000+02:00

Wystraszyłam się dzisiaj nie na żarty... Dzwoniła moja komórka - patrzę - przedszkole Julci... Serce mi do gardła podskoczyło... I jeszcze pani tak chaotycznie mówiła, że nie wiedzą co zrobić, że się zastanawiały co zrobić, a mi w głowie kotłowało się tyle myśli, że nawet nie miałam siły pani popędzić, o co chodzi i co się stało... Okazało się, że Julę od rana boli brzuch i płacze, i że może zabrałabym ją do domu. Na nieszczęście Grześ akurat dzisiaj jest cały dzień poza Wrocławiem, a u mnie w pracy Weronika się źle czuła i poszła do domu, no ale wyjścia nie miałam. Powiedziałam, że się ogarnę tylko i za jakąś godzinę będę po dziecko. Zdenerwowana wpadłam do przedszkola, bo nie wiedziałam, czy źle się czujesz po syropie, który dałam Ci rano, czy coś się dzieje poważniejszego. Jednak gdy dotarłam do Twojej sali, wyszłaś uśmiechnięta bo już czułaś się dobrze. Jednak w ciągu dnia jeszcze dwukrotnie skarżyłaś się na ból brzuszka, szykowałam termofor i kładłaś się na łóżku. Mam nadzieję że jutro będzie już dobrze...

Szablony.

2010-08-25T09:51:00.001+02:00

Przeglądam Szablonerię:

Przemeblowanie.

2010-08-24T21:05:00.002+02:00

Znudziła mi się nasza sypialnia... A raczej to bordo na ścianie... Myślałam nad bielą i turkusami, takimi kolorami które kojarzyć się będą ze świeżością, latem, morską wodą, ale to chyba jednak nie moje kolory. Ostatecznie postanowiliśmy wprowadzić tam odcienie naturalne: beże, szarości, brązy. Póki co przestawiliśmy łóżko i regał, teraz trzeba będzie dokupić ławę, lampę, farbę i tapetę:) Moje typy:

i taka, ale w tonacji beżowo - złotej

Tapety chcę dać tylko kilka pasów, reszta ściany chyba w kolorze lodowym. Albo ecru... No jeszcze sama nie wiem:) Dekorację okna też zmieniam - zostanie jedna zasłona, marszczona na wysokości. Zamiast drugiej odsłonimy ścianę i będzie tam fajne miejsce na duże fotografie.

A to moje kolory:)

Bańki mydlane:)

2010-08-24T19:23:00.000+02:00

Wycieczka do karpacza, 19.08.2010

2010-08-24T16:24:00.003+02:00

Udało nam się spędzić fajnie czwartek - całą rodzinką wybraliśmy się do Karpacza. G miał tam spotkanie służbowe, a my zabrałyśmy się z nim. Pogoda rano nie była najlepsza, nawet zdążyłyśmy zmoknąć czekając aż G skończy spotkanie, ale było super:)

Pospacerowaliśmy główną uliczką, byliśmy na łyżwach (lodowisko jest zrobione z suchego lodu). Jula stawiała tu swoje pierwsze kroki na łyżwach - szło jej naprawdę fajnie:

widzieliśmy miejsce anomalii grawitacyjnej gdzie wydaje się, że samochody, pozostawione na luzie, same jadą pod górę

W Karpaczu jest też piękny dziki wodospad:

A tak wygląda budzący wiele kontrowersji hotel Gołębiewski...

Na zakończenie pobytu, przed obiadem, Jula z G zaliczyli przejażdżkę bobslejem:)

A obiad zjedliśmy tu:

Tydzień bez dziecka:)

2010-08-24T16:15:00.000+02:00

Tydzień we dwoje minął bardzo szybko - był czas na spacery, na obiady w restauracjach, na nicnierobienie. Dziecko ku naszemu zdziwieniu wytrzymało aż tydzień bez nas - w ogóle nie tęskniąc i nie dopominając się powrotu:) Co tu dużo mówić - duża już jest i pewnie coraz mniej będziemy jej do szczęścia potrzebni ;)

Julki pokój.

2010-08-24T16:10:00.000+02:00

Po naszym powrocie z wakacji Julki pokój został delikatnie odmieniony - dostała swój wymarzony baldachim:)

Wakacje w Chorwacji - 30.07.2010

2010-08-24T16:06:00.000+02:00

No i niestety nasz pobyt w Chorwacji dobiegł końca. Wszystkim było ciężko wracać, a Jula nawet z tego powodu płakała.

Chorwacja żegnała nas pochmurnym niebem i okropną burzę, przez którą musieliśmy przejechać. Jeszcze czegoś takiego w życiu nie przeżyłam - nie było nic widać, tylko ciemność i ścianę deszczu... Niektóre samochody zatrzymywały się nawet na autostradzie...

A tak mieszkaliśmy:

pokój Julki:

nasza sypialnia:

łazienka:

salon z kuchnią:

kuchnia:

taras:

I to by było na tyle:) Było wspaniale - piękne widoki, świetna pogoda, wiele ciekawych i pięknych miejsc zobaczyliśmy. Apartament mieliśmy fantastyczny, klimatyzowany, blisko morza. I tylko żal, że te dziesięć dni tak szybko minęło:)

Wakacje w Chorwacji - 29.07.2010

2010-08-23T15:57:00.001+02:00

Ostatniego dnia wybraliśmy się do pobliskiego Szybeniku - historycznego miasta z piękną starówką. Uliczki - podobne jak w Trogirze:), krótkie, wąskie, piękne po prostu:)

A na plaży nurkowanie:)

Ostatnie chorwackie lody i szaleństwa na trampolinie:)

Ostatni spacer wokół zatoki

Relacja z Chorwacji - 28.07.2010.

2010-08-23T15:47:00.001+02:00

Dzień plażowo - spacerowy:) A to kilka fotek z wieczornego spacerku:

Moja wielka miłość - mój G

Relacja z Chorwacji - 27.07.2010

2010-08-23T11:58:00.000+02:00

Wybraliśmy się w rejs na wyspę Krapanj. To najmniejsza chorwacka wyspa, do której żywność i inne produkty dowożone są statkiem (z nami płynął akurat samochód z dostawą do sklepu). Od strony portu wyspa wygląda nie najgorzej, powstają na niej nawet nowe pensjonaty, ale z drugiej strony jest ruina...

Rejs

Wyspa od strony portu:

Druga część wyspy:

Relacja z Chorwacji - 26.07.2010

2010-08-23T11:23:00.001+02:00

Dzień plażowy:) Z ciekawości wyjęłam na brzeg oponę, która przymocowana do pomostu pełni rolę odbojnicy do łodzi. I tak jak się spodziewałam, w oponie były niezłe okazy:)

jeżowiec

rozgwiazda

krab

Najdziwiniejszym znaleziskiem okazał się jednak ślimak, prawdopodobnie jadowity. Miał niesamowicie silną stopę - gdy przyssał się do podłoża praktycznie nie dało się go oderwać. Gdy się go dotykało, z otworków na skorupie wydobywała się jakaś substancja. Skorupa wygląda jak kamień i jest strasznie twarda:

Relacja z Chorwacji - 25.07.2010

2010-08-23T11:04:00.001+02:00

Przy śniadaniu, zjadanym z apetytem, w trakcie planowania wycieczki do Trogiru zaniepokoiły nas samoloty przelatujące nisko nad naszym domem. Hałas był nie do opisania... Chwilami wydawało się, że te samoloty spadają. Lot obniżały za wzgórza niedaleko nas, po czym znowu wbijały się w powietrze. Jak się okazało, gdzieś niedaleko wybuchł pożar (było bardzo gorąco i do tego wietrznie, co sprzyjało szybkiemu rozprzestrzenianiu się ognia) i te samoloty ślizgając się po morzu nabierały wody, a później zrzucały ją nad pożarem.

Wycieczka do Trogiru okazała się bardzo udana. Zaraz po wejściu do starówki naszym oczom ukazały się wąskie uliczki i wysokie kamieniczki, pomiędzy którymi gdzieniegdzie wisiały świeżo wyprane ubrania:)

Labirynt uliczek zachwycał maleńkimi winiarniami i restauracjami, które znajdowały się prawie na każdym podwórku. Miałam wrażenie, że w każdej uliczce znajduje się salon fryzjerski i galeria:) W jednej galerii zakochałam się w pięknej, wyrabianej w Chorwacji biżuterii - szkoda że ceny były powalające:)

Winiarnia:

Klasztor dominikański przy promenadzie:

Widok z zamku Kamerlengo na wyspę Ciovo:

W drodze powrotnej z Trogiru wjechaliśmy do Rogoźnicy, gdzie akurat odpoczywali nasi znajomi, Paweł z Olą. Jula jak zawsze chociaż nóżki chciała pomoczyć, no ale co się dziwić, w końcu to Wodnik:)

Relacja z Chorwacji - 24.07.2010

2010-08-23T10:10:00.000+02:00

W połowie naszego pobytu w Chorwacji Jula nauczyła się nurkować:) Najpierw był ogromny strach, a potem mnóstwo radości z osiągniętego sukcesu:) Najwięcej frajdy było z nurkowania "pod mostem" :)

i z rzutów do wody:) i skoków z pomostów

Na obiad poszliśmy na pizzę - czekaliśmy bagatelka 50 min:) W międzyczasie Jula robiła fotki:)

Po pizzy - spacer. Wokół zatoki:)

Obowiązkowy deser:)

Wieczorny krajobraz:

Relacja z Chorwacji - 22.07.2010

2010-08-23T09:54:00.000+02:00

Ponieważ swędzenie nóg mocno dało mi się we znaki, czwartek postanowiłam spędzić z dala od słońca i kremów z filtrami - zostałam więc w domu, z książką na tarasie:) Jak się okazało później dobrze zrobiłam, bo wysypka zeszła, a uczulenie było nie tyle na słońce, co na kremy z filtrami. Z nudów powstały takie zdjęcia:)

wakacyjne paznokcie:)

Prawie pełnia:)

Relacja z Chorwacji - 21.07.2010

2010-08-12T13:23:00.000+02:00

Wybraliśmy się do Narodowego Parku KRKa - krainy wodospadów. Do samego parku płynęliśmy statkiem z miejscowości Skradin - w porcie można było zobaczyć m.in. takie cuda:)

Rejs trwał ok pół godziny - przepływaliśmy pod mostem Skradin:

A w samym parku zapierają dech w piersi wodospady, tworzące wyjątkowo urokliwe i magiczne miejsce:

Jula z koleżanką Oliwką:

Relacja z Chorwacji - 20.07.2010

2010-08-10T15:38:00.000+02:00

Chorwacja po raz drugi już mnie urzekła. Widoki są wprost nie do opisania, kolory niezwykle intensywne, ostre. Człowiek czuje się jakby zawieszony między tym pięknem, czas płynie niezauważony...

Cały dzień spędzamy na plaży - Jula szaleje w wodzie:)

Widoczek z tarasu:)

Lepiej późno niż wcale, czyli relacja z wakacji - podróż.

2010-08-10T15:09:00.004+02:00

19.07.2010
Pobudka o 2:00 w nocy - w mżawce pakujemy ostatnie torby do samochodu. O 3:15 wyruszamy. Jedzie się niespecjalnie, bo raz że ciemno, dwa że mocno pada i niewiele widać, trzy że wszyscy jesteśmy śpiacy. Na szczęście Julka z wujkiem Łukaszem i ciocią Anią szybko zapadają w sen. Świtać zaczyna ok 4:30 i wtedy już jedzie się całkiem dobrze, nawet deszcz ustaje. Na drodze między polami z nienacka pojawia się zając - na szczęście mamy mocne hamulce ;)
Pierwszy przystanek w Czechach - na toaletę i rozprostowanie kości. Ruszamy dalej - tył samochodu znowu zapada w sen:) Jest dosyć zimno i pochmurno, ale to nawet lepiej, bo przynajmniej nie dusimy się w środku.
Kolejny przystanek to Austria - przerwa na kawę, toaletę i rozprostowanie kości. Zrobiło się gorąco, więc przebieramy się w cieńsze rzeczy. I w drogę.
Krajobrazy zmieniały się przez całą drogę. Po wyjeździe z Czech czekały na nas świetnej jakości drogi, za oknami migały wiatraki prądotwórcze, tunele. Pomimo tego, że zrobiło się ciepło, niebo ciągle było zachmurzone. Dopiero po przekroczeniu granicy w Chorwacji krajobraz i pogoda zmieniły się diametralnie - im bliżej Grebasticy byliśmy, tym goręcej było:).

Już w Chorwacji, mniej więcej godzinę drogi do, celu mamy przerwę:)

O godzinie 16:15 dojechaliśmy na miejsce - bardzo zmęczeni, ale szczęśliwi, że ta podróż mimo wszystko szybko nam minęła (13h). Nasi gospodarze zaprowadzili nas do naszego apartamentu, a tam zaparło nam dech z wrażenia:) Przede wszystkim widok z tarasu:

Jemy szybki obiad ze słoika i pędzimy na plażę, do której mamy raptem jakieś 50m:) A wieczorem mamy taki widok:

Alergia na.................................... kota:)

2010-08-10T14:34:00.000+02:00

Z wczorajszej wizyty dowiedziałam się tyle, że mam alergię na kota:) W życiu bym nie podejrzewała, no ale jednak. Pani doktor zrobiła mi testy na pleśnie, grzyby, jakieś trawy, psa i kota, i jedynie ten kot wyszedł:) Póki co cała nasza rodzina ma się odrobaczyć i zobaczymy czy to coś pomoże. Jeśli nie, to następne testy - pokarmowe chyba. Tak jak myślałam, może być ciężko znaleźć przyczynę takiej alergii;/ Więc w sumie nadal nie wiem za wiele. Mam maść do smarowania w przypadku mocnego swędzenia i jakiś nowy lek antyhistaminowy, bardzo silny. I tyle.

Na 18:45 idziemy do kina:

Pierwszy dzień we dwoje:)

2010-08-08T20:05:00.000+02:00

Julę zawieźliśmy wczoraj w góry - bardzo była zadowolona i ciągle pytała kiedy z Grzesiem wyjeźdżamy, więc na szczęście obyło się bez trudnego pożegnania:)
Tęsknię za nią, ale jednocześnie napawam się spokojem i byciem we dwoje - nieskrępowanym seksem o poranku, popołudniową drzemką, książką czytaną bez przerw na soczek czy doglądanie dziecka, spacerem we dwoje - fajnie jest:)

Jutro mam wizytę u alergologa - ciekawe czego się dowiem i czy czegoś w ogóle.

"Czarownice z Salem Falls" są moje:)

2010-08-06T09:32:00.000+02:00

Wczoraj odebrałam zamówioną w Empiku książkę:) Kolejna mojej ulubionej autorki, mam nadzieję że tak wciągająca jak pozostałe:)

Powroty są ciężkie:)

2010-08-06T09:14:00.000+02:00

Wróciliśmy tydzień temu - wypoczęci, szczęśliwi, opaleni. I z ogromnym żalem, że tak szybko te wakacje minęły:) Było cudownie - piękna pogoda, niezapomniane widoki, świetne warunki, miłe towarzystwo. Naprawdę nie ma się do czego "doczepić" - no, może do drogi, która trwała 13h, co i tak było szybko jak na taką odległość (jedni nasi znajomi jechali tą trasą 20h, drudzy 23h). Jula podróż zniosła niezwykle dzielnie - głównie spała lub podziwiała widoki. Droga powrotna nieco bardziej jej się dała w kość, ale nie marudziła na szczęście.

Po powrocie w domu masa porządkowania, prania i prasowania, w pracy ogarnianie zaległości i przywracanie wszystkiego do stanu sprzed wyjazdu - dobrze że dzisiaj piątek:) Jeszcze tylko czeka nas dzisiaj wizyta w CTL - Julce znowu trzeba usunąć kurzajkę.

A jutro mam w południe paznokcie, a potem zawozimy Julę w góry, do moich rodziców. W niezłym szoku byłam, gdy wczoraj mama zadzwoniła z taką propozycją. Cieszę się, bo Jula miała ciężki początek przedszkola (okazało się że Zuza, Emilka i Kuba nie chodzą w sierpniu do przedszkola :( i z jej grupy jest w ogóle mało dzieci), grupy są łączone, zajęć żadnych nie ma - taka przechowalnia po prostu;/ A tam może wytrzyma do środy, może do końca tygodnia, to i ona miło spędzi czas, i my zaznamy odpoczynku od dziecka:)

Byle do urlopu.

2010-07-09T21:18:00.000+02:00

Zmęczona już jestem pracą... A może oczekiwaniem na urlop... Wkurzają mnie wszyscy i wszystko... Ale się dzisiaj odważyłam i poszłam zapytać szefa czy mam szansę na podwyżkę. Usłyszałam, że nie wie, ale pomyśli. Zobaczymy...

Jestem.

2010-07-08T21:20:00.001+02:00

Jednak nie dane mi pisać bloga na bieżąco, no jakoś tak się sklada. Ale:
1. Ślub przeżyłam:) i sesję zdjęciową również :) W sumie nie było źle, ale jednak drętwo i w ogóle nie ślubnie. Aga wyglądała ślicznie, kościół też piękny i atmosfera podniosła, ale z naszej rodziny tylko rodzice... Brakowało mi dziadka, choć tak prawdę mówiąc nic go nie ominęło. Szkoda że ta nasza rodzina taka pokręcona, ale cóż...

2. Ostatnio straszne upały nas męczą. Zdarza się temperatura po 34 stopnie w cieniu. Weekendy staramy się spędzać nad wodą, w miłym towarzystwie ;)

3. Uczulenie mnie męczy nadal - swędzą mnie okrutnie nogi;/ Męczę się już chyba drugi miesiąc, biorę Zyrtec, piję wapno, ale jakos nie jest lepiej. Wczoraj ubrałam długie spodnie i dostałam mega swędzawki, więc pojawiło się podejrzenie że to od proszku do prania... Bo chyba problem się zaczął odkąd kupiliśmy nową pralkę. Tak więc dzisiaj zakupiłam Lovelę i właśnie piorę... Zobaczymy... Jak to nie proszek lub płyn do prania, to nie wiem :(( Zmęczona już jestem, bo to strasznie uciążliwe:(( i nie mam żadnego pomysłu:((

4. Mój balkon wreszcie wygląda pięknie - o ile 1,6m2 może wyglądać pięknie:) Zakupiłam wczoraj surfinie, są niesamowite. I jak pięknie pachną, szczególnie wieczorem. To taka moja namiastka ogrodu:

5. W pracy w sumie ok, choć jakoś straciłam zapał... Tak w sumie chodzę bo muszę, bez chęci... Czekam teraz na urlop, bo jeszcze 1,5 tygodnia i wyjeżdżamy.

6. Na imieniny dostałam mega prezent od G - teraz to już mam super komplet:

7. No i jeszcze jedna ważna rzecz - zaliczyliśmy 8 rocznicę ślubu :)

Byle przeżyć ten ślub...

2010-06-17T10:07:00.001+02:00

Już chciałabym mieć za sobą ten cały ślub... Ręce mi opadają i choć wydawało mi się że nic mnie już nie zaskoczy, to jednak się myliłam.

Mój wczorajszy sms do mamy: "Mamo, jaki rozmiar pościeli ma Aga, bo chciałabym im kupić w prezencie ślubnym".
Odpowiedź od mamy: "Nie wiem".
:))) :))) :)))

Nie wiem jak ja się wyrobię z wyszykowaniem siebie i mojej rodziny na ten ślub, bo na 8:00 muszę zawieźć Agatę do fryzjera na drugi koniec miasta, odebrać po jakichś 2-3 godz. (nie wiem czy w ogóle opłaca mi sie wracać do domu) i potem jeszcze udekorować samochód, którym jadą. No i ślub 30km poza Wrocławiem. No ale przecież dla nich to nie ważne ;) najwyżej się nie wyszykuję :D

Niedziela - urodzinowo w gronie rodziny

2010-06-16T14:07:00.000+02:00

Niestety niedzielne spotkanie z moimi rodzicami mnie rozczarowało i sprawiło przykrość:( Nic nowego niestety... Mama z Agatą pytały mnie co chciałabym dostać (torebkę:)), wysłałam im nawet linki jakie mi sie podobają. Niestety dostałam tylko kopertę ( z zawartością tak małą, że na torebkę nie starczy), bo "mamy tyle załatwiania ze ślubem, że nie miałyśmy czasu nic Ci kupić" - miło... Zresztą głównym tematem tego popołudnia był ślub i wszystko z nim związane - co trzeba załatwić, co już jest, o której fryzjer, kiedy kosmetyczka, bla, bla, bla. Wszystko fajnie, ja rozumiem że dla nich to ważne, ale do jasnej cholery, to były moje urodziny, ważne dla mnie, i choć przez chwilę chciałam poczuć się ważna!!!!! Nigdy nie czułam się ważna dla mojej mamy, zawsze ktoś lub coś było ważniejsze i w sumie powinnam była do tego przywyknąć... Ale jakoś nie umiem... Często jej zachowanie, jej obojętność mnie denerwowała, choć ciągle liczyłam na to, że kiedyś to się zmieni. Teraz już wiem, że tak się nie stanie. I czasem mam tylko ogromną chęć powiedzieć jej prosto w oczy co myślę o tym wszystkim, o jej zachowaniu, jej obojętności. Przypomnieć jej, że bycie babcią nie polega tylko na kupowaniu zabawek i innych prezentów. Tylko wiem, że po takiej rozmowie Julia straci kontakt z babcią. Chociaż to, co jest teraz, cieżko nazwać jakimkolwiek kontaktem...

Sobotni wieczór z przyjaciółmi.

2010-06-16T13:53:00.000+02:00

Na sobotę zaprosiłam Izę z Arkiem i Asię z Przemkiem na urodzinowe piwo do Spiża. Było bardzo sympatycznie, posiedzieliśmy i pogadaliśmy do 24:00, a potem zaszliśmy jeszcze do klubu potańczyć. Kurcze, już dawno się tak fajnie nie bawiłam. Ostatni raz na baletach byłam w swój wieczór panieński :) więc trochę lat temu:))) Wróciliśmy do domu po 2:00 i gdyby nie dolegliwości żołądkowe o 4 nad ranem. nie miałabym żadnych zastrzeżeń:)

No i mam trzydziestkę:)

2010-06-10T11:07:00.001+02:00

Nie wiem kiedy te lata minęły, dopiero miałam osiemnaście, dwadzieścia, dwadzieścia dwa:) No ale się skończyło:) I gdyby nie to, że skóra już nie taka, że cellulitis, rozstępy i zmarszczki to w sumie nie jest źle :D A tak serio - jest dobrze:) Najważniejsze mam, więcej mi nie trzeba:)

Zaległości się narobiły, bo cały maj lało, lało, lało i było zimno. Przeokrutnie. Dobrze że długi weekend czerwcowy zrobił się upalny i odpoczęliśmy, i powycieczkowaliśmy się nieco. Teraz zmagamy się z upałami :)
W pracy powoli wychodzę na prostą, w zasadzie wszystko na bieżąco mam ogarnięte. Dyr wyjechał na urlop, więc do końca przyszłego tygodnia będzie luźniej.

Weekend we dwoje.

2010-05-23T21:38:00.000+02:00

Bardzo mi go brakowało, już tak dawno nie mieliśmy z Grzesiem czasu tylko dla siebie. W małżeństwie, w związku dwojga ludzi, czas taki tylko dla siebie, na rozmowy, na trzymanie się za ręce, na spacer bez pośpiechu jest ogromnie ważny. A gdy pojawia się dziecko, często go brakuje :( Najważniejsze że się udało - dziecko szczęśliwe szalało u pradziadków, a my mogliśmy znowu pobyć ze sobą :) Były lody i kawa na Rynku, spacer w okolicach uniwersytetu, obiad z winem w restauracji:) To był naprawdę świetny weekend i już nie mogę się doczekać następnego:)

PS
Jutro mam wolne!!!! Po przeprowadzce w pracy od tygodnia miałam Dzień Świstaka - na nic nie miałam czasu, ciągle coś miałam zrobić, przynieść, załatwić. Musiałam wziąć choć ten jeden dzień ;)

Jezioro Łabędzie.

2010-05-23T21:30:00.000+02:00

Byliśmy z Julą w piątek na "Jeziorze Łabędzim" w Operze. Widziałam ten balet już chyba kilkadziesiąt razy i chyba nigdy mi sie nie znudzi:) Zawsze gdy siedzę na widowni powracają moje wspomnienia ze szkółki baletowej, z występów, moje marzenia i zatańczeniu w Jeziorze... :))) Kocham balet :)

Powódź.

2010-05-23T21:28:00.000+02:00

Pada cały maj, więc wiedzieliśmy że wcześniej, czy później nadejdzie powódź. Od kilku dni przetacza się przez Polskę, wczoraj fala kulminacyjna przechodziła przez Wrocław. Zalało Kozanów, reszta póki co się uchowała... Póki co, bo zapowiadają kolejne deszcze, a wtedy nie wiadomo co będzie... Duża część Polski jest zalana, popękały wały, ludzie stracili wszystko... Ciągle rozgrywają się ludzki dramaty... I jak oglądam to wszystko w relacjach na żywo, to coraz bardziej jestem pewna, że jednak na zakup domu się nie zdecydujemy... Głównie dlatego, że praktycznie wszystkie domy budowane są na terenach zalewowych :( Eh...

Rodzą się dzieci:)

2010-05-07T10:16:00.000+02:00

Kajtek, zamieszkujący Ilony brzuszek, wreszcie zdecydował się urodzić:) Dłuuuugo nic się nie działo, bo to już końcówka 41tc i nic, nawet wieczorkiem dostałam smsa że wszystko ok, ale że jest już małe rozwarcie. No i rano, o 5:28 otrzymałam smsa: "Urodziłam - wszystko ok tylko to nie Kajtek" :) haha Kajtek okazał sie dorodną Dziewuszką, która póki co jest jeszcze bezimienna:) 53cm i 5300g to kawał człowieka:)
Gratulacje Ilonko - bardzo Ci zazdroszczę:)

Pech?...

2010-05-06T08:31:00.000+02:00

Kupiliśmy nową pralkę - wybieraliśmy ją jakieś 2 tygodnie, oglądaliśmy, mierzyliśmy, sprawdzaliśmy ceny. W końcu zdecydowaliśmy się na zakup i wczoraj pralkę odebraliśmy. Grzegorz z Sikorem najpierw znieśli na dół starą pralkę, potem wnieśli nową, rozpakowali i podłączyli. I wszystko byłoby fajnie, gdyby ona nie szurała i nie tarła ;/ Trze coś ewidentnie między bębnem, tylko nie możemy zlokalizować co. G będzie zaraz dzwonił do działu technicznego, żeby wyjaśnić problem. I nawet nie chcę myśleć, że pralka ma wadę i trzeba ją będzie teraz znosić z drugiego piętra...

Telefon do serwisu wyjaśnił (mam nadzieję) sprawę - ma szurać, to podobno jakaś szczotka pod bębnem.

Zmiany.

2010-05-05T15:11:00.005+02:00

Od jakiegoś czasu nosiłam się z zamiarem zmiany serwisu blogowego. No i zmieniłam:)

I zaczynam od dobrych wieści - mam mój wymarzony aparat:)!!!! To prezent urodzinowy, dostałam go wcześniej aby do wakacji opanować robienie nim zdjęć:) W każdym razie, tak czy siak, stałam się szczęśliwą posiadaczką Sony Alpha 500: